Bursa'dan İzmir'e Bir Zihin Yolculuğu

Tarih: 19 Mart 2026, Perşembe

Rota: Bursa - İzmir Otoyolu

Yol Arkadaşları: Volkan ve Okan

Bayram arifesinde, Bursa’nın serin ve gri gökyüzünü gerimizde bırakıp İzmir’in öğlen güneşine doğru süzülürken, sadece kilometreleri değil, teknolojiden iş dünyasına uzanan koca bir dünyayı arabanın içine sığdırdık. Bu yolculuk, bir babanın tecrübesiyle bir oğlun merakının otoyoldaki buluşmasıydı.

"Toprağa Dokunmak" (Touch Grass) ve Odaklanma Meselesi

Yolun en samimi anlarından biri, Okan'ın şu meşhur "odaklanma" üzerine yaptığı dürüst itiraftı. Okulda dersleri can kulağıyla dinlediğini ama eve gelip o telefonu gördüğü an, her şeyin nasıl da değiştiğini anlattı.

Kendi aramızda "Touch Grass" uygulamasını konuştuk; hani şu insanı zorla doğaya çıkaran, çimene dokunmanı isteyen dijital detoks yöntemi. Teknolojinin bizi hapsettiği yerden yine teknolojiyle çıkma çabamız üzerine biraz güldük, biraz da düşündük.

Yapay Zeka: Bir Dil Modeli mi, Gerçek Bir Zeka mı?

Tabii ki konumuz dönüp dolaşıp yapay zekaya geldi. Okan’ın yapay zekayı Uno oyunu kurallarıyla nasıl test ettiğini anlatması paha biçilemezdi. "Baba, aslında bu sistemler sadece bir sonraki kelimeyi tahmin ediyor, bazen sırf bizi mutlu etmek için yanlış olduğunu bildiği şeye bile 'evet' diyor," diyerek yapay zekanın o meşhur halüsinasyonlarını harika bir örnekle özetledi.

Ben de iş yerinde özellikle son dönemde artan Copilot kullanımım ile mail yazmaktan Excel formüllerine kadar hayatımı nasıl kolaylaştırdığından bahsettim. Ama ikimiz de aynı noktada buluştuk: İnsan dokunuşu ve özgün fikirler her zaman fark yaratacak.

Okan’ın Sürdürülebilirlik Projesi

Okan'ın üzerinde çalıştığı mobil uygulama projesini dinlerken, geleceğin emin ellerde olduğunu bir kez daha hissettim. DuoLingo mantığıyla çalışan, insanların gereksiz ışıkları kapatıp bunu video ile kanıtlayarak puan topladığı bir sistem... Backend’de çalışan yapay zekanın bu tasarrufu algılayıp ödüllendirmesi fikri, sürdürülebilirliği bir oyun haline getiriyor. Unity ile tasarlanan arayüzlerden, Raspberry Pi üzerindeki sinir sistemlerine kadar teknik detaylara daldıkça yolun nasıl geçtiğini anlamadık.ç

Özgürlük ve Güvenlik: Linux vs. Apple

Yolun sonlarına doğru konu biraz "sertleşti": Apple’ın kapalı kutusu mu, Linux’un özgür dünyası mı? Okan, Apple'ın her şeyi kısıtlayan yapısına karşı Linux'un o "sıfırdan inşa etme" özgürlüğünü hararetle savundu. Android'den otomobillere, süper bilgisayarlardan sunuculara kadar dünyanın aslında nasıl da Linux üzerinde döndüğünü bana benim anlayacağım dilde anlattı.

Yıllar Sonrası İçin Kendimize Not:

Volkan, bu satırları okuduğunda veya o 10 dakikalık kayıt limitine takılıp Siri’ye sitem ettiğimiz anları dinlediğinde, o günkü heyecanımızı hatırla. Okan, senin o bitmek bilmeyen merakın ve "Neden?" diye soran zihnin benim en büyük gurur kaynağım.

Bu yolculukta sadece İzmir'e varmadık; birbirimizin dünyasına birer kapı daha açtık.

Hep böyle merakla, hep böyle yan yana! 🚗💨

Growing Together with my Interns

They were my interns.

Or maybe the better word is: my project partners.

Over the past two weeks, they came to the office to visit me, and we ended up sitting at the same cafeteria table with the same relaxed conversations. Nothing formal - just genuine connection.

But after I sat there with them, it was my personal reflection time.

Most of our work together happened through screens - Teams calls, shared screens, digital problem‑solving. Seeing them in person reminded me how much they’ve shaped my own journey in these past two years as well.

Not just with the work they delivered.

But with the way they helped me grow.

Arda: Building Our Digital Hub (Summer 2024)

Arda was the one who helped us turn digital chaos into something organized and useful.

He built our Finance SharePoint hub from scratch - bringing order to scattered files, links, and documents. The system he created is still the place the whole team relies on.

He also helped us fight against the parked‑invoice issues and made our follow‑ups clearer and more structured.

But what impressed me most was his attitude:

• curious
• open
• willing to try without fear

Working with him pushed me to look at my own digital habits. I realized how easy it is to fall into routines - and how refreshing it is when someone younger shows you a simpler, better way.

Emre: Bringing the Spark of Automation and AI (2025–2026)

A year later, Emre joined with a different kind of energy - one driven by automation and AI.

He built the first version of our Tax Intelligence Monitor, created Python scripts that automated websearches, and explored new AI tools with zero hesitation.

Our conversations often became small learning exchanges.

Sometimes he taught me something new.

Sometimes I shared context from tax, treasury or something what we call soft-skill.

But the bigger lesson was this:

Staying up-to-date is not a one‑time task.

It’s a habit. A muscle. A mindset.

Why These Moments Matter

We talk about simplification and digital transformation as if it’s only about systems, dashboards, or technology.

But it really starts with people.

With fresh eyes. With honest questions. With energy that makes you rethink your “normal.”

Arda and Emre delivered great work.

But they also gave me something just as valuable:

I didn’t only share my know‑how with them, I learned from them too.

Their reverse mentoring - intentional or not - helped me stay up‑to‑date, stay open, and stay curious. They reminded me that progress doesn’t always come from big projects. Sometimes it comes from a simple conversation at the cafeteria table.

And for that, I’m grateful.

Reclaiming Your Mind: Escaping Burnout in the Age of AI

It’s Sunday afternoon. I’m stretched out on the couch, laptop resting on my knees. Honestly, if you can find a moment of absolute, unapologetic stillness in today's chaotic world, you’ve already won.

We are on the 11th day of Ramadan. I won't lie—that first day kicked my ass during a late-afternoon meeting. But the human body is a ridiculously adaptable machine. Nowadays, my alarm goes off at 3 AM for suhoor. It has evolved into this bizarre, hyper-focused productivity ritual. While the rest of the world is dead to the world, I’m eating, going down random YouTube rabbit holes to wake my brain up, and ruthlessly purging my inbox. There is a profound, untouchable clarity in the silence of the early hours.

Speaking of productivity, I’ve been having a heavy, fast-paced affair with AI lately—specifically Co-Pilot’s Researcher agent. It’s my new playground. Whenever there's a complex topic I need to deep-dive into, I throw a prompt at it. While it scours the digital abyss for the backstory, I stay focused on the actual deep work.

Will offloading my research to an algorithm make my memory lazier in the long run? Maybe. Do I care? Not really. It’s giving me leverage. It seems my obsession didn't go unnoticed, either. I was recently named an 'AI Champion' in a newly formed global corporate group at work. My goal isn't to preach about the robot takeover; it's to show people how to use this technology as a mental crowbar to lift heavier weights without breaking their backs.

March also means navigating the glorious bureaucracy of tax season. I just drafted my provisional tax return and spent time chasing down a missing school invoice for Okan so I can hit 'approve' tomorrow. Then begins the agonizing wait for the tax refund. It’s funny how the human brain finds a weird, calming satisfaction in checking off these mundane administrative boxes.

Speaking of waiting, the Eid holidays are approaching. Half the year is practically gone. We haven't made concrete summer plans yet due to the usual family uncertainties, but I refuse to let it be another unplanned blur. At 43, you start to realize that a real vacation isn't just about changing your location; it's about reclaiming your mental bandwidth. I need a break where my mind actually rests. (Note to self: I haven't even logged my annual vacation in the system yet. Own your time, or the company will own it for you.)

Notice what I’m not talking about today?

I’m not complaining about being buried alive in corporate stress. The brutal, soul-crushing audit that was weighing on me for months is finally over. A new peer joined the team, balancing the scales.

I’m not saying I’ve suddenly achieved perfect zen and only work a strict 8-to-5. I still have moments where the pressure spikes and drives me crazy. But here is the critical difference: I can finally see the light at the end of the tunnel.

I’m stepping out of that reactive, constant firefighting mode. I actually have the energy to dream again. To set new goals. To think about the future instead of just surviving the week. And honestly? That is the greatest proof of healing.

For now, I'm going to clear out the leftover tasks I pushed to Friday's to-do list. I want to walk into Monday morning with a clean slate, not that familiar pit in my stomach. Protect your peace.

Yapay Zeka ile Üretkenlik ve İş Yaşam Dengesi: Yeniden Hayal Kurabilmek

Mart ayının ilk, Ramazan’ın ise on birinci günü. Güneşli bir Pazar öğleden sonrası.

Salonda ayaklarımı uzatıp kucağıma bilgisayarımı alabildiğim bu anın, aslında ne büyük bir lüks olduğunu fark ederek başlıyorum yazmaya. Şükran, genelde büyük zaferlerde aradığımız ama aslında sıradan ve sessiz anların içinde saklı olan bir duygu.

Ramazan’ın ilk günü, öğleden sonraki o son toplantıda biraz sarsılmıştım. Ama insan bedeni muazzam bir adaptasyon makinesi. Şimdilerde geceleri 3’te sahura kalkmak, benim için sessiz bir üretkenlik ritüeline dönüştü. Karnımı doyururken farklı YouTube videolarıyla zihnimi dağıtıyor, bir yandan da birikmiş e-postaları temizliyorum. Gecenin o sessizliğinde, dünya henüz uykudayken çalışmanın garip bir huzuru var.

Üretkenlik demişken, bu aralar yapay zeka ile aramda hızlı ve derin bir ilişki var. Özellikle Co-Pilot’un Researcher ajanı yeni oyun alanım. Unuttuğum, derinlemesine inmek istediğim veya sadece arka plan hikayesini merak ettiğim ne varsa, komutu veriyorum. O, dijital dehlizlerde benim için arama yapıp istediğim detayı bulurken, ben asıl odaklanmam gereken işe bakıyorum.

Zayıf olan hafızamı daha da tembelleştirir mi? Belki. Ama bana düşünmek ve asıl katma değeri yaratmak için zaman kazandırdığı kesin. İş yerinde de bu tutkum fark edilmiş olacak ki, globalde kurulan yeni bir gruba AI Champion olarak dahil edildim. Amacım basit: İnsanlara bu teknolojiyi bir tehdit olarak değil, zihinsel bir kaldıraç olarak kullanmaları için ilham verebilmek.

Mart ayı demek, aynı zamanda bürokrasi demek. Bugün geçici vergi beyannamemin taslağını hazırladım. Okan'ın okulundan gelen faturalardaki küçük bir eksiği de yarın halledip onaylayacağım. Sonra da o heyecanlı gelir vergisi iadesi bekleyişi başlayacak. Hayat bazen böyle küçük, tamamlanmış görevlerin verdiği tatmin hissinden ibaret.

Beklemek demişken, ufukta bayram tatili var. Okulların ara tatiliyle birleşen ve hafta sonuna denk gelen bu bayram, biz beyaz yakalılar için takvimde büyük bir boşluk yaratmasa da ailece geri sayıma başladık. Zamanın nasıl aktığına şaşırıyor insan. Bahar, bayram, okulların kapanması derken bir bakacağız ki yılın yarısı bitmiş.

Yaz tatili için belirsizlikler yüzünden henüz somut bir planımız yok. Ama geçmiş yıllardaki o plansız, rüzgarda savrulan tatillerden birini daha istemiyorum. Zihnen gerçekten dinlenebileceğim bir alan yaratmam lazım. Hatta durun, sisteme izin girişimi bile yapmadığımı fark ettim şu an. Planlamaya önce kendi zamanımı sahiplenerek başlamalıyım.

Bu yazıda fark ettiğiniz bir eksiklik var mı?

Evet, iş yoğunluğundan ve bitmek bilmeyen mesailerden şikayet etmiyorum. Uzun süredir omuzlarımdaki en büyük ağırlıklardan biri olan denetim bitti. Ekibe yeni bir çalışma arkadaşımın katılmasıyla da yüküm daha yönetilebilir hale geldi.

Bu, sabah 8 akşam 5 çalışan bir memur zihniyetine geçtiğim anlamına gelmiyor. Hala deli gibi strese girdiğim anlar oluyor. Ama önemli olan şu: Artık tünelin ucundaki ışığı görebiliyorum.

Sürekli yangın söndürmekten ve reaktif yaşamaktan, yeni hayaller kurmaya vakit bulamadığım o tükenmişlik halinden yavaş yavaş çıkıyorum. İçimde yeni hedefler belirleyecek, geleceği tasarlayacak o enerjiyi yeniden bulabiliyorum. İyileşmenin ve dengenin en güzel kanıtı bu. Buna da şükür.

Bu seanslık bu kadar. Arayı çok açmadan yine buralarda olacağım.

Şimdi, yeni haftaya o bildik Pazartesi stresiyle başlamamak için, Cuma gününden ajandama yazdığım yapılacaklar listemi temizleme vakti. Hafta sonunun son saatlerini, yeni haftanın huzurunu ve berraklığını inşa etmek için kullanacağım.

Sevgiler...