Dikkat de Bir Portföy

Geçenlerde kendimi garip bir şey yaparken yakaladım.

Çözülmesini beklediğim bir mesele vardı. Benim kontrolümde değildi. Ama ben sanki yeterince sık kontrol edersem, yeterince çok okursam, yeterince fazla insanın yorumunu dinlersem sonuca bir katkım olacakmış gibi davranıyordum.

Sabah uyanınca bakıyordum.

Gün içinde boşluk bulunca bakıyordum.

Bir şey izlerken aklıma geliyor, başka bir ekrana geçip yine bakıyordum.

Sonra şunu fark ettim:

Bilgi aramıyordum. Kesinlik arıyordum.

Ve kesinlik, internette bulabileceğiniz bir şey değil.

Kontrol yanılsaması

Belirsizlik insanı tuhaflaştırıyor.

Normalde değiştiremeyeceğimiz şeyleri kabul etmekte fena değiliz. Yarın yağmur yağabilir. Uçak gecikebilir. Trafik çıkabilir. Bunların hiçbirini beş dakikada bir kontrol etmiyoruz.

Ama konu bizim için yeterince önemliyse kurallar değişiyor.

Beyin, kontrol edemediği bir sonucu sürekli takip ederek kontrol ettiğini zannetmeye başlıyor.

Yeni bir haber var mı?

Bir açıklama geldi mi?

Başka biri ne düşünüyor?

Bir gelişme oldu mu?

Bilginin marjinal faydası hızla sıfıra yaklaşıyor ama biz tüketmeye devam ediyoruz.

Çünkü artık bilgi toplamıyoruz.

Kaygımızı besliyoruz.

Ben bunu son haftalarda fazlasıyla yaptım.

Ve ödediğim bedelin sadece zaman olmadığını fark ettim.

Dikkatimi de ödüyordum.

Enerjimi de.

Hatta bazen önümde duran güzel bir günün bir bölümünü de.

Hayat, büyük olayların arasında oluyor

İşin ironik tarafı şu:

Ben büyük bir problemin çözülmesini beklerken hayat çözülmeyi beklemiyordu.

Çay hâlâ sıcaktı.

Yağmur hâlâ güzel yağıyordu.

Uzun bir araba yolculuğu hâlâ düşünmek için alan açıyordu.

Evde sevdiğim bir köşede oturmak hâlâ iyi hissettiriyordu.

İşimde çözülmesi gereken yeni meseleler çıkıyordu. Hafta sonu geliyordu. Bazen yoruluyor, bazen hastalanıyor, bazen de beklemediğim ölçüde iyi bir sabaha uyanıyordum.

Yani benim zihnim tek bir meseleye hayatımın tamamıymış gibi davranırken, hayat başka kanallardan yayın yapmaya devam ediyordu.

Belki de son haftalarda öğrendiğim en değerli şey bu:

Bir problem hayatınızın içinde olabilir. Ama hayatınız problemden ibaret olmak zorunda değil.

İkisi arasında büyük fark var.

Dikkat de bir portföydür

Finans dünyasında çeşitlendirmeyi çok konuşuruz.

Bütün paranızı tek bir varlığa koymak risklidir. Tek bir senaryoya bağımlı hale gelirsiniz.

Peki neden aynısını dikkatimizle yapıyoruz?

Bütün zihinsel sermayemizi tek bir probleme yatırıyoruz.

Sabah onu düşünüyoruz.

Yolda onu dinliyoruz.

Öğle arasında onu okuyoruz.

Akşam onunla ilgili senaryolar kuruyoruz.

Sonra da kendimizi tükenmiş hissediyoruz.

Aslında dikkat de çeşitlendirilmesi gereken bir portföy olabilir.

Biraz iş.

Biraz aile.

Biraz sağlık.

Biraz öğrenme.

Biraz yürüyüş.

Biraz arkadaşlık.

Biraz da hiçbir şey.

Özellikle hiçbir şey.

Çünkü bazen beynimizin ihtiyacı olan yeni bir bilgi değil, yeni bilgi gelmeyen bir yarım saattir.

Geleceği optimize etmek

Son dönemde kendimi gelecekle ilgili birçok hesap yaparken de yakaladım.

Nerede yaşamalıyım?

Ne kadar biriktirmeliyim?

Kariyerimde neyi hedeflemeliyim?

Hangi riskleri almalıyım?

Hangilerinden uzak durmalıyım?

İnsan geleceği optimize etmeye başlayınca bugünü kolaylıkla bir Excel hücresine dönüştürebiliyor.

Sanki bugünün tek görevi, yarının daha iyi olmasını sağlamakmış gibi.

Oysa bugünün de kendi başına bir değeri var.

Bunu hastalandığınızda daha kolay anlıyorsunuz.

Enerjiniz yerine geldiğinde güzel bir şey olduğunu fark ediyorsunuz.

Sıradan bir sabahın aslında ne büyük lüks olduğunu görüyorsunuz.

Bir fincan çay, sakin bir çalışma günü veya trafiksiz bir yolculuk birden küçümsediğiniz şeyler olmaktan çıkıyor.

Ve insanın aklına tatsız ama faydalı bir soru geliyor:

Daha iyi bir gelecek inşa etmeye çalışırken, iyi olan bugünü kaçırıyor olabilir miyim?

Riskten kaçmak değil, riski yeniden tanımlamak

Kötü bir deneyimin ardından doğal refleks bir daha aynı acıyı yaşamayacak bir hayat tasarlamak.

Hiç risk alma.

Hiç güvenme.

Garanti olanı seç.

Duvarları yükselt.

Mantıklı görünüyor.

Ama bunun da kendi riski var.

Bir kötü deneyimin gelecekteki bütün kararlarımızın yatırım komitesinde veto hakkına sahip olması.

Belki yapılması gereken riskten tamamen kaçmak değil.

Riskin ne olduğunu yeniden öğrenmek.

Nerede hata yaptım?

Hangi sinyali görmezden geldim?

Sonuç kötü olduğu için mi karar kötüydü, yoksa karar sürecinde gerçekten bir sorun mu vardı?

Ve en önemlisi:

Bugünün korkusunun yarının fırsatlarını gereğinden fazla küçültmesine izin veriyor muyum?

Ders almak başka şey.

Dersi ömür boyu taşımak başka.

Hiçbir şey hep aynı kalmıyor

Son iki haftada ruh halimin ne kadar hızlı değişebildiğini görmek de ilginçti.

Bir gün fiziksel olarak yorgun hissediyorsunuz.

Bir başka gün önünüzdeki hafta için heyecanlanıyorsunuz.

Bir gün gelecek gözünüzde büyüyor.

Başka bir sabah çok sıradan bir şey moralinizi düzeltiyor.

Sorun aynı.

İnsan aynı.

Ama deneyim aynı değil.

Bu da bana basit bir gerçeği yeniden hatırlattı:

İçinde bulunduğumuz ruh halini geleceğe doğru düz bir çizgi halinde uzatmakta çok kötüyüz.

Bugün yorulduğumuz için yarın da yorgun olacağımızı düşünüyoruz.

Bugün kaygılıysak hayatın bundan sonra böyle olacağını sanıyoruz.

Bugün işler yolundaysa bunun da sonsuza dek süreceğini varsayıyoruz.

Hiçbiri doğru değil.

Hayat düz çizgiler konusunda pek yetenekli değil.

Yeni hedefim: Daha az kontrol, daha çok hayat

Dolayısıyla kendime yeni ve mütevazı bir hedef koyuyorum.

Her şeyi çözmeye çalışmamak.

Her gelişmeyi ilk öğrenen kişi olmamak.

Her ihtimali hesaplamamak.

Telefonu açmadan yürüyebilmek.

Bir yolculukta sadece düşünmek.

Bir fincan çayı içerken başka bir şey yapmamak.

Bir problemin sonucunu beklerken hayatın geri kalanını askıya almamak.

Çünkü belki kontrol dediğimiz şey, sürekli kontrol etmek değildir.

Bazen tam tersidir.

Neyi kontrol edemediğimizi bilip dikkatimizi kontrol edebildiğimiz şeylere geri çevirebilmektir.

Para yeniden kazanılabilir.

Planlar yeniden yapılabilir.

Kariyer yeniden şekillenebilir.

Hedefler değişebilir.

Ama bugün 31 Ekim ise, yarın artık 31 Ekim olmayacak.

Geriye dönüp baktığımda zor bir dönemi yalnızca “atlattım” demek istemiyorum.

O sırada yaşamaya da devam ettim diyebilmek istiyorum.

Belki gerçek getiri de budur.

Gürültüyü Susturmak: 40'lı Yaşlarda Yatırım Psikolojisi ve Kariyer Pusulası

Ekim ayının son saatleri... Zihnimin arka planında sürekli çalışan o yorucu sekmeleri kapatıp, biraz içgörü seansı yapmanın tam vakti.

Son dönemde, ne zaman işe kısa bir ara versem ya da elime bir kitap alsam, dakikalar içinde kendimi sosyal medyada, Twitter'daki finans odalarında bulduğumu fark ettim. "Acaba piyasalarla ilgili bilmediğim yeni bir şey mi var?", "Bir fırsatı mı kaçırıyorum?" derken, o dipsiz bilgi çukuruna (doom-scrolling) düşüveriyorsunuz.

Bu, modern çağın en sinsi bağımlılığı. Gelecek kaygısını azaltmaya çalışırken, aslında o kaygıyı kendi ellerimizle besliyoruz.

FOMO Tuzağı ve Alınan Dersler

Kırklı yaşlar, insanın kariyerinde ve finansal hayatında vites büyüttüğü, birikimlerin ivme kazandığı yıllardır. Ancak tam da bu yıllarda, piyasalardaki o genel coşkuya kapılmak çok kolaydır. "Herkes kazanırken ben dışarıda kalmayayım" düşüncesi, yani FOMO (Fear of Missing Out), en rasyonel profesyonellerin bile risk algısını bozabilir.

İşin mutfağında olan, unvanında "hazine" ya da "finans" geçen biri olsanız bile insan doğası bazen mantığın önüne geçer. Portföy ağırlıklarını agresif bir şekilde artırmak veya riskli sulara fazla açılmak, işler ters gittiğinde ağır bir zihinsel yük yaratır.

Ama iyi haber şu: Alınan en sert dersler, en kalıcı olanlardır. Önemli olan, yaşanan bir türbülansın sizi gelecekte tamamen "korkak" ve felç olmuş bir yatırımcıya dönüştürmesine izin vermemektir.

Yatırımda Yeni Rota: Şirketim Benim İçin Çalışsın

Artık gürültüden uzaklaşma zamanı. Kendi adıma yatırım stratejimi, anlık spekülasyonlardan ziyade "değer ve güven" üzerine yeniden inşa ediyorum.

Ailemin ve oğlumun geleceğini garanti altına alacak o çekirdek varlıkları, daha korunaklı, sabit getirili ve risksiz araçlara park etmek en doğrusu. Ancak tamamen defansif kalmak da bir risktir. Bu yüzden, rotamı global piyasalardaki köklü devlere, hisse senedi piyasalarına çeviriyorum.

Buradaki felsefem çok basit: Madem ben PMI için çalışıyorum ve zamanımı veriyorum, o halde PMI da benim için çalışsın. Kendi çalıştığım şirkete yatırım yapıp, yanına Apple, Nvidia veya dönemsel ilgimi çeken (örneğin Eli Lilly) global devleri ekleyerek döviz bazlı, sağlam bir duvar örüyorum. Efsanevi, uçuk kaçık getiriler aramıyorum; aradığım şey gece yastığa başımı koyduğumda hissedeceğim huzur ve yaklaşan küresel dalgalanmalara karşı hazırlıklı olmak.

Kariyer Pusulası: Nereye Gitmeye Değer?

Finansal stratejiyi sadeleştirirken, kariyer stratejisini de masaya yatırmak gerekiyor.

Harika bir performans döneminden geçiyorum. Rüzgar arkamdayken daha üst rolleri zorlamak veya başka coğrafyalara yelken açmak her zaman bir seçenek. Ancak 20'li yaşların o "Neresi olursa giderim" heyecanı, yerini 40'lı yaşların ince matematiğine bırakıyor.

Eğer Dubai veya İsviçre gibi hem çocuğumun eğitimi için ikna edici hem de finansal sıçrama yaratacak bir fırsat gelirse, bavulları toplamaya değer. Ancak kolayca transfer olunabilecek ama bugünkü hayat standardımı yukarı taşımayacak alternatifler (Portekiz, Polonya, Sırbistan gibi) artık radarımdan çıktı.

Çünkü İstanbul'da kalmanın da kendi içinde ciddi bir matematiği var: Sevdiğim dinamik bir iş, iyi bir gelir, okul bursları ve oturmuş bir düzen... Bazen en büyük kariyer hamlesi, başka bir yere gitmek değil, bulunduğunuz yerde en tepeyi hedefleyecek o doğru mücadeleleri seçmektir.

Geleceğe Odaklanmak

Nihai amacım çok net: Önce oğlum Okan'ın eğitim giderlerini garanti altına almak, ardından belki balkonlu, huzurlu bir evin planlarını yapmak.

Geçmişte alınan risklerin veya yapılan hataların gelecekteki umutlarınızı çalmasına izin vermeyin. Odaklanmanız gereken tek şey, o dikiz aynasını kırıp atmak ve ön camdan ileriye bakmaktır.

Çünkü en iyi yatırım, kendi zihinsel berraklığınıza yaptığınız yatırımdır.

Hayat Bazen İlerlemekten Çok Dengeyi Yeniden Kurmaktır | Rutinler, Motivasyon ve Sonbahar Notları

Son dönemde fark ettiğim bir şey var: İnsan kendini geliştirmeye, daha fazla üretmeye ve daha hızlı ilerlemeye o kadar odaklanıyor ki bazen asıl ihtiyacının durup dengeyi yeniden kurmak olduğunu unutuyor. Bu yazıda sonbaharla birlikte tekrar düşündüğüm rutinler, zihinsel yorgunluk, sağlık, motivasyon ve küçük mutlulukların hayat üzerindeki etkisinden bahsetmek istiyorum.

Bazı dönemlerde hayat büyük kararlarla değil, küçük ayarlamalarla ilerliyor.

Son birkaç haftadır bunu daha net hissediyorum. Bir yandan işlerin yoğunluğu, diğer yandan günlük hayatın kendi akışı içinde insanın enerjisi bazen yükseliyor, bazen düşüyor. Bir gün yapılacaklar listesine yetişmeye çalışırken, ertesi gün bir yürüyüş, bir kahve ya da erken biten bir trafik yolculuğu bütün ruh halini değiştirebiliyor.

Eskiden bunun geçici olduğunu düşünürdüm. İyi hissediyorsam hep öyle devam edeceğini, zorlanıyorsam da uzun süre o duygunun içinde kalacağımı sanırdım. Oysa son dönemde bir kez daha gördüm ki hiçbir duygu kalıcı değil. Ne stres sonsuz sürüyor ne de rahatlık. Perşembe günü dünyanın yükünü taşıyormuş gibi hissederken cuma akşamı aynı konu çözüldüğünde insan sanki omuzlarından onlarca kilo atmış gibi hafifleyebiliyor.

Belki yaş aldıkça daha çok fark ettiğim şey şu: Hayatın kalitesi çoğu zaman büyük olaylardan değil, küçük ritüellerden oluşuyor.

Pazar sabahı kurulmuş özenli bir kahvaltı sofrası.

Sahilde yapılan kısa bir yürüyüş.

Yoğun trafikten önce evin yolunu tutmak.

Bir fincan sıcak çay.

Uzun zamandır ertelenen bir kitabın birkaç sayfasını okumak.

Bunlar dışarıdan bakıldığında önemsiz gibi görünebilir. Ama insanın kendi iç dengesini kurmasında düşündüğümüzden çok daha büyük payları var.

Bir başka dikkatimi çeken konu da sağlık oldu. İnsan çoğu zaman bedeninin sessiz çalışmasını doğal kabul ediyor. Ancak basit bir ağrı, uzun süren bir halsizlik ya da isteksizlik hali ortaya çıkınca aslında her gün fark etmeden sahip olduğumuz şeylerin kıymetini yeniden anlıyoruz. Sağlık da motivasyon da enerji de ancak azaldığında görünür hale geliyor.

Bu sonbaharın bana hatırlattığı bir diğer ders ise kendine karşı biraz daha sabırlı olmak gerektiği. Her gün en üretken, en motive, en disiplinli versiyonumuz olamayacağız. Bazı günler sadece günü tamamlamak bile yeterli olacak. Önemli olan tamamen durmamak. Küçük de olsa ileri gitmeye devam etmek.

Bugün geriye dönüp baktığımda, son birkaç haftayı tek bir cümleyle özetlemek istersem şöyle derim:

Hayat bazen ilerlemekten çok yeniden denge kurmaktan ibaret.

Ve galiba dengeyi bulmak, hızlanmaktan çok daha değerli bir beceri.

Belki de hayatın en önemli becerilerinden biri, her şey yolundayken hızlanmak değil; işler karmaşıklaştığında yeniden denge kurabilmektir. Son zamanlarda öğrendiğim en değerli şey bu oldu. Daha fazla üretmekten önce daha sağlam bir zemin oluşturmak gerekiyor. Çünkü uzun vadede bizi ayakta tutan şey motivasyon değil, sürdürülebilir rutinlerdir.

Beynimde Sürekli Açık Kalan Sekme

Geçen hafta ilginç bir şey fark ettim.

İnsan hayatı raydan çıktığında onu tekrar yerine koyacak mucizevi bir karar arıyor.

Yeni bir şehir. Yeni bir iş. Yeni bir yatırım. Yeni bir hedef.

Ben de farklı değildim.

Son günlerde zihnimin büyük kısmını finansal belirsizlikler meşgul ediyor. Sabah uyanıyorum, haberlere bakıyorum. Gün içinde aynı yorumları tekrar okuyorum. 

Akşam oluyor, yeni bir gelişme var mı diye yine ekranın karşısına geçiyorum.

Sanki doğru bilgiye birkaç dakika daha erken ulaşabilirsem her şey düzelecekmiş gibi.

Ama düzelmedi.

Sonra fark ettim ki beni ayakta tutan şey büyük çözümler değilmiş.

Küçük geri dönüşlermiş.

Bir Kahvaltı Masasının Gücü

Pazar sabahı yürüyüş için evden çıktım.

Aslında niyetim farklıydı ama planladığım gibi gitmedi.

Dönerken mahallenin en şık fırınına uğrayıp birkaç kahvaltılık aldım.

Eve gelince normalde sadece özel günlerde kurduğumuz büyük kahvaltı masasını hazırladım.

O kadar.

Dünyadaki hiçbir problem çözülmedi.

Finansal belirsizlik devam ediyordu.

Yapılması gereken işler hâlâ önümdeydi.

Ama evin enerjisi değişti.

Bazen hayatın ihtiyacı olan şey, yeni bir hayata başlamak değil; mevcut hayatın içinde küçük bir sevinç üretmek oluyor.

Sürekli Bilgi Tüketmek, İlerlemek Demek Değil

Bir başka farkındalığım da şu oldu:

Bilgi ile kontrol duygusunu birbirine karıştırıyoruz.

Twitter'da ya da YouTube'da bir saat geçirmek bazen verimliymiş gibi geliyor.

Yeni yorumlar okumak, yeni analizler izlemek, yeni tahminler dinlemek...

Ama günün sonunda zihnimizde yeni bir sonuç oluşmuyor.

Sadece aynı düşünceler daha yüksek sesle tekrar ediyor.

Shane Parrish'in bir podcast'te söylediği bir fikir aklıma takıldı:

"Bir insan 30 dakika boyunca sessizce kendiyle kalabilse birçok problemini çözebilir."

İlk tepkim şu oldu:

"Güzel fikir ama yanıma not defteri alabilir miyim?"

Belki de sorun tam olarak buydu.

Kendi düşüncelerimizle baş başa kalamayacak kadar gürültüye alışmış durumdayız.

Modayı, Urla'yı ve Ofisi Aynı Nedenden Sevdim

Son bir haftada kendimi en iyi hissettiğim anlar ilginç biçimde birbirine benziyordu.

Moda'daki kütüphanede çalışırken.

Urla'da kısa bir yürüyüş yaparken.

Ofiste spor sonrası eve dönerken.

Ortak nokta neydi?

Hiçbiri hayatımdaki sorunu çözmüyordu.

Fakat hepsi bana hayatın problemden daha büyük olduğunu hatırlatıyordu.

Zihnim sürekli tek bir konuya kilitlenmeye çalışırken çevremde hâlâ güzel bir gökyüzü, iyi insanlar, güzel manzaralar ve keyifli sohbetler vardı.

Ben sadece onları görmeyi unutuyordum.

FOMO'nun Gerçek Maliyeti

Bir ara fark ettim ki kaybetmekten korktuğum şey para olmayabilir.

Fırsat kaçırmak.

Bir gelişmeyi geç öğrenmek.

Bir ihtimali kaçırmak.

Bir kapının kapanması.

Yani klasik FOMO.

Ama FOMO'nun görünmeyen bir maliyeti var.

Dikkat.

Sürekli geleceği düşünürken bugünü harcıyoruz.

Bugün elimizde olanları görmeyi bırakıyoruz.

Oysa son günlerde kendime hatırlattığım bir gerçek var:

İnsan geleceği sadece geleceği düşünerek inşa etmiyor.

Bugün yaptığı küçük eylemlerle inşa ediyor.

Belki de İhtiyacımız Olan Şey Büyük Bir Reset Değil

Yarın yeni bir hafta başlıyor.

Hayatım kusursuz değil.

Enerjim bazen düşük.

Belirsizlikler hâlâ var.

Çözülmeyi bekleyen işler de.

Ama artık başka bir şeye daha dikkat ediyorum.

Belki de ihtiyacımız olan şey büyük bir reset değil.

Belki de ihtiyacımız olan şey:

Bir yürüyüş.

Bir aile kahvaltısı.

Bir arkadaş sohbeti.

Gökyüzüne bakmak için kaldırılmış bir baş.

Telefonu masaya bırakıp geçirilen yarım saat.

Hayatı rayına sokan şey bazen büyük kararlar değil, küçük geri dönüşler oluyor.

Ve çoğu zaman onları fark ettiğimiz anda iyileşme çoktan başlamış oluyor.

***

Finansal stresle başa çıkmanın en iyi yolu nedir?

Finansal stres dönemlerinde kişinin tamamen kontrol edemediği değişkenlere değil, günlük rutinlerine ve kontrol edebildiği davranışlara odaklanması faydalı olabilir.

FOMO nedir?

FOMO (Fear of Missing Out), bir fırsatı, gelişmeyi veya deneyimi kaçırma korkusudur. Özellikle sosyal medya kullanımında sık görülür.

Dikkat dağınıklığı nasıl azaltılır?

Sürekli bilgi tüketimini azaltmak, belirli zamanlarda haber kontrol etmek, yürüyüş yapmak ve sessizlik anları oluşturmak yardımcı olabilir.

Zor zamanlarda motivasyon nasıl korunur?

Büyük hedeflerden çok günlük küçük kazanımlara odaklanmak genellikle daha sürdürülebilir bir motivasyon sağlar.

Finansal Kayıp Sonrası Psikoloji: Belirsizlik, Kaygı ve Yeniden Ayağa Kalkmak

Son birkaç hafta bana, bildiğimi düşündüğüm konularda bile hayatın sürpriz yapabileceğini yeniden hatırlattı.

Yakın zamanda yurtdışında katıldığım bir global konferans ve finans çalıştayının ardından eve döndüğümde zihnim hiç beklemediğim kadar meşguldü. Normalde yatırım, finans ve risk yönetimi alanları kendime güven duyduğum konuların başında gelir. Ancak bazen insan tam da en güçlü hissettiği alanlarda önemli derslerle karşılaşabiliyor.

Bir süredir finans dünyasında yaşanan gelişmeler nedeniyle belirsizlik hissiyle mücadele ediyorum. Bu süreç, risk alma, çeşitlendirme ve duygusal dayanıklılık üzerine uzun zamandır aldığım en güçlü derslerden biri oldu. Özellikle ilk günlerde bunun uyku kalitemi, odaklanma seviyemi ve genel ruh halimi etkilediğini fark ettim.

Ama zaman geçtikçe başka bir şeyi de gördüm: Belirsizlikle başa çıkmanın yolu sürekli aynı konuya odaklanmak değilmiş.

Zihnin Tek Bir Konuya Takılı Kalması

İnsan kaygı duyduğu bir konuda sürekli yeni bilgi arıyor. Ben de zaman zaman kendimi haberleri, yorumları ve sosyal medyadaki gelişmeleri takip ederken buldum.

Bir noktadan sonra bunun çözüm üretmekten çok enerjiyi tükettiğini fark ettim.

Dışarıdan bakınca küçük görünen bazı şeylerin aslında ne kadar değerli olduğunu yeniden hatırladım. İşe gitmek, spor yapmak, birkaç kişiyle sohbet etmek, rutinleri korumak ya da sadece aileyle yürüyüşe çıkmak düşündüğümden çok daha fazla iyi geliyor.

Hayat bazen büyük çözümlerden çok küçük düzenlere tutunarak ilerliyor.

İnsanın En Büyük Dayanağı

Bu dönemde en çok şunu hissettim: İnsanın sahip olduğu şeyleri ancak kaybetme ihtimaliyle karşılaştığında fark etmesi çok kolay.

Oysa etrafıma baktığımda şükredecek çok şey olduğunu görüyorum.

Sağlıklı bir aile, sevdiğim insanlar, anlam bulduğum bir iş, destek olan arkadaşlar ve her şeye rağmen yeni şeyler üretebilme gücü...

Bazen moralimin en düşük olduğu günlerde bile bunun örneklerine rastladım. Bir yabancıya yardım etmek, oğlumun bana okulda öğrendiği bir konuyu heyecanla anlatması ya da ailece yapılan sıradan bir akşam yürüyüşü, o günün bütün ağırlığını hafifletebiliyordu.

Bunların hiçbiri büyük olaylar değildi.

Ama sanırım hayat zaten çoğunlukla bu küçük anlardan oluşuyor.

Değişiklik İyi Geliyor

Son dönemde sık seyahat ettim. İstanbul'dan İzmir'e, toplantılardan kütüphanelere, ofisten farklı çalışma ortamlarına geçerken ilginç bir şey fark ettim.

İnsan bazen sadece bulunduğu yeri değiştirerek zihnini de değiştirebiliyor.

Urla'da kısa bir yürüyüş sırasında güneşi hissederken ya da Moda'da bir kütüphanede kahvemi içerken, hayatın sorunlardan ibaret olmadığını yeniden hatırladım.

Belki de her zorlu dönemde ihtiyaç duyduğumuz şey, çözümden önce biraz perspektif kazanmak.

Bu Sürecin Öğrettiği En Büyük Ders

Bugün geriye dönüp baktığımda, yaşadığım belirsizliğin bana yalnızca finansal değil, kişisel bir ders verdiğini düşünüyorum.

Kontrol edemediğimiz olaylar olacak.

Planlarımız her zaman istediğimiz gibi gitmeyecek.

Bazen hata yapacağız, bazen şanssız olacağız, bazen de sonucunu bilmediğimiz süreçlerin içinde beklemek zorunda kalacağız.

Ama bütün bunların yanında çalışmaya, öğrenmeye, üretmeye ve yeniden inşa etmeye devam etme gücümüz de olacak.

Şu an bulunduğum noktada geleceğin nasıl şekilleneceğini bilmiyorum.

Bildiklerim ise daha basit:

Ailem yanımda.

Sağlığım yerinde.

Sevdiğim bir işim var.

Ve yarın tekrar denemek için yeni bir gün olacak.

Belki de umut, tam olarak burada başlıyor.

A Milestone in Taiwan, A Journey I'll Always Remember

Recently, I was honored to receive PMI's Recognition for Excellence Award. While I am truly grateful for the recognition, what means even more to me is the story behind it. The award recognized collaboration, resilience, and the ability to deliver results while navigating challenges.

My connection with the Taiwan HTU launch started long before the successful go-live.

I still remember the period when my move into the Treasury & Tax role was announced. Around the same time, our Controller and Corporate Affairs Director introduced me to the Taiwan HTU project. At that moment, I had no idea how much this initiative would shape my professional journey over the following months.

Since then, Taiwan HTU became a constant topic in my calendar, inbox, and thoughts.

I honestly cannot count the number of meetings attended, analyses prepared, emails exchanged, questions asked, and discussions held across different teams and functions. What I remember most are the countless moments when a challenge seemed impossible until one conversation, one piece of data, or one new perspective suddenly connected the dots. Those small "aha" moments often became the building blocks of progress.

One lesson I learned is that large projects rarely move forward in a straight line.

There are uncertainties, changing priorities, unexpected roadblocks, and many decisions that require patience and collaboration. Success comes from people who stay engaged, keep asking questions, challenge assumptions, and continue moving forward together.

The Taiwan HTU launch brought together talented colleagues from different functions, markets, and areas of expertise. Every person contributed a piece of the puzzle. My role was only one part of a much larger effort, and I was fortunate to work alongside individuals who consistently demonstrated professionalism, commitment, and a shared focus on achieving the best outcome.

Looking back, I realize that the biggest achievement was not the launch itself. It was the collective effort behind it. The relationships built, the lessons learned, and the experience gained will stay with me far longer than any milestone on a project timeline.

Special thanks to everyone who was part of this journey, and to the leaders who trusted us throughout the process. I was fortunate to be one member of a team that achieved something remarkable together.

On to the next challenge.

PS. This story is also shared here: https://lnkd.in/p/dKyN9t_T 

Why Doing Less Delivers More

We are wired to be busy. As ambitious professionals, we love crossing things off our to-do lists. It makes us feel indispensable.

But recently, during a leadership discussion, I heard a piece of data that completely shifted my perspective on what it means to be productive.

In business, organizations run thousands of experiments - anywhere from 1,000 to 2,000 of them. Yet, at the end of the day, only a tiny handful of those ideas, perhaps two to five, will actually deliver 95% of the total value.

Read that again: 95% of the value comes from a fraction of the effort.

The Overachiever’s Curse

If you are a driven professional, this is a bitter pill to swallow. We love to do everything. We look around and see a phenomenal opportunity under almost every stone we turn.

Whether it’s leveraging AI as a new multiplier or chasing the latest consumer wellness trends, the possibilities are endless. Because we are overachievers and game-changers, our instinct is to tackle them all.

But treating every viable opportunity as a top priority is a trap.

The Art of Disengaging

The most difficult part of leadership isn't finding good opportunities. It is having the discipline to be extremely choiceful.

If a project or a topic doesn't belong in the absolute top five things that need to get done, you have to do something highly uncomfortable: you must consciously disengage. You have to ruthlessly eliminate the noise, eliminating as many things as possible that are not at the very top of the list.

This goes completely against our nature. It requires you to look at a perfectly viable opportunity and deliberately walk away from it.

Any stone can be turned into a phenomenal opportunity. But only a few things will truly create value for the company.

The Rule of Five

This kind of intense focus has to start at the leadership level. If leaders are clear from the top about the critical few priorities, it becomes much easier for everyone else in the organization to align their efforts.

So, take a hard look at your work plan for the year.

Does it clearly outline those two to five things that will actually move the needle? Or are you trying to turn every single stone?

Having the discipline to focus only on what matters is the ultimate game-changer. It is time to stop trying to do everything, and start doing what counts.

Konu Sadece Fon Yatırımı Değil

2020'li yıllar Türkiye'de yatırımcıların sermaye piyasalarına akın ettiği yıllar oldu.

Milyonlarca insan ilk kez hisse senedi aldı.

İlk kez yatırım fonu satın aldı.

İlk kez tasarruflarını geleneksel mevduatın dışına taşıdı.

Ben fonlarda biraz daha eskiydim ama onlardan biriydim.

Yıllardır farklı yatırım araçlarına yatırım yapan bir nitelikli yatırımcı olarak, portföyümün bir bölümünü çeşitli yatırım fonlarında değerlendiriyordum.

Bu fonların risksiz olduğunu hiçbir zaman düşünmedim.

Tam tersine.

Bazılarının yüksek risk taşıdığını, agresif stratejiler izlediğini ve ciddi değer kayıplarına uğrayabileceğini biliyordum.

Bu riski de bilinçli şekilde üstleniyordum.

Çünkü sermaye piyasalarında risk almak yatırımcının tercihidir.

Ama yatırımcılar bir şeyi risk olarak kabul etmez: 

Kuralların çalışmamasını.

17 Eylül 2026 sabahı tam da bu yüzden sıradan bir yatırım günü olacaktı.

17 Eylül 2026 tarihinde Tera Portföy fonlarında yaşanan gelişmeler sırasında TEFAS üzerinden satış emri vermek isteyen birçok yatırımcı gibi ben de yatırım fonlarıyla ilgili işlem yapmak istedim. Ancak gün içinde yaşananlar, yatırım kararlarından çok sermaye piyasalarının işleyişi ve yatırımcı güveni üzerine düşünmeme neden oldu.

Elimde bulunan bazı fonlardaki pozisyonumu azaltmaya karar verdim.

Yatırım tezimin doğru ya da yanlış olması önemli değildi.

Piyasaya ilişkin beklentilerimin haklı çıkması da gerekmiyordu.

Yapmak istediğim tek şey, sahip olduğum varlıklarla ilgili yeni bir yatırım kararı almaktı.

Ve o kararı uygulayamadım.

Garanti Bankası'ndan 17 Eylül 13:30 öncesinde gönderdiğim satış emirleri anında iptal edildi.

Bir Yatırımcı Olarak Para Kaybetmedim. Daha Kötü Bir Şey Oldu.

17 Eylül 2026 sabahı yanlış bir yatırım yapmadım.

Panikle satış yapmadım.

Riskli bir pozisyon açmadım.

Spekülatif bir işlem gerçekleştirmedim.

Sadece elimdeki yatırım fonlarını satmak istedim.

Ve satamadım.

Akbank'tan 17 Eylül sabahı defalarca satış emri göndermeye çalışsam da fonlar işleme kapanmıştı.

Riski Üstlendim. Ama Kuralların İşleyeceğine Güvendim.

Bu noktada şu itiraz gelebilir:

"Bu fonların riskli olduğunu bilmiyor muydunuz?"

Biliyordum.

Hatta bugün geriye dönüp baktığımda bazı fonların olması gerekenden yüksek değerlendiğini düşünenlerdenim.

Bu nedenle oluşabilecek fiyat kayıpları yatırım kararımın doğal sonucudur.

Bunun sorumluluğu da yatırımcı olarak bana aittir.

Ancak yatırımcıların üstlendiği piyasa riski ile piyasanın yerine getirmesi gereken temel yükümlülük aynı şey değildir.

Ben yatırım kararımı verirken yalnızca fon yönetim şirketlerine güvenmedim.

Sermaye piyasasının bütününe güvendim.

Düzenleyici kurumlara güvendim.

Denetim mekanizmalarına güvendim.

Kamuyu aydınlatma düzenine güvendim.

İşlemlerin önceden ilan edilmiş kurallar çerçevesinde yürütüleceğine güvendim.

Çünkü yatırımcı her zaman kazanacağına güvenmez.

Ama sistemin çalışacağına güvenir.

17 Eylül günü elimdeki fonlarla ilgili yeni bir karar almak istedim.

Pozisyonumu azaltmak istedim.

Riskimi düşürmek istedim.

Fakat bunu yapamadım.

Daha sonra da söz konusu fonlar hakkında tasfiye ve olağanüstü süreç kararları açıklandı.

Benim açımdan asıl soru tam burada başlıyor:

Bir yatırımcı, riskini yönetmek istediği anda bunu yapabiliyor muydu?

Yoksa artık çok mu geçti?

----

Sık Sorulan Sorular

17 Eylül 2026'da Tera Portföy fonlarında ne oldu?

SPK tarafından yayımlanan 2026/60 ve 2026/61 sayılı duyurular sonrasında çok sayıda fon hakkında tasfiye ve özel süreçler başlatıldı.

THF fonu nedir?

THF, Tera Portföy Hisse Senedi (TL) Fonu'dur.

TP2 fonu nedir?

TP2, Tera Portföy Para Piyasası (TL) Fonu'dur.

TLY fonu nedir?

TLY, Tera Portföy Yönetimi Birinci Serbest Fon'dur.

TEFAS satış emri nedir?

TEFAS üzerinden yatırım fonlarının alım ve satım talimatlarının iletildiği sistemdir.

Bir yatırımcı satış emri veremezse ne olur?

Bu durum yatırımcı koruması, piyasa işleyişi ve operasyonel süreçler açısından incelenmesi gereken bir konu haline gelir.

Yapan Taraftan Stratejik Liderliğe

30 Ağustos Pazar sabahı, Mudanya'dan selamlar.

Hafta sonu tatili, aslında insanın en çok kendine vakit ayırdığı, zihnindeki o karmaşık dosyaları tasnif ettiği zamandır. Özellikle de geçen perşembe akşamından beri zihnimde yankılanan o "değişim" sancısıyla baş başaysam.

Kariyerimizde hepimiz bir noktada şu tuzağa düşüyoruz: "Yapan" (doer) olmak. Bize verilen bir sorunu en hızlı, en kusursuz şekilde çözmek... Bu bizi vazgeçilmez hissettiriyor. Ancak mentorumla yaptığımız son görüşme, aslında bunun böyle olmadığını ve ileri gitmekte en büyük engellerden biri olduğunu bir kez daha ortaya koydu.

Bir "Hayır"ın Ağırlığı

Mentorumun bana verdiği tavsiye çok netti: "Bizzat yapan (executing) rolünden çıkıp, süreci dışarıdan okuyan, karar veren ve yargılayan pozisyona geçmelisin. Yoksa hep mevcut pozisyonunda kalırsın."

Bunu pratiğe dökmek... İşte o, insanın karakterini zorlayan, terleten bir süreç.

Geçen cuma günü tam da bu sınavı verdim. Bir mailde, karşı taraf benden son derece naif bir şekilde, normalde "Tamam, ben 3-4 saate hallederim" diyerek hemen üstlenebileceğim bir işi istedi. Hızlıca işe koyulmamak için kendimi frenledim.

Alınması gereken aksiyonun ne olduğunu tarif eden bir cevap yazıp, süreci nasıl gözden geçiren (reviewer) tarafta yönetmemin daha sağlıklı olacağını anlattım.

O anı yaşarken ne hissettim biliyor musunuz? Müthiş bir rahatsızlık. Çünkü yıllardır insanlara sunduğunuz o "konfor alanı"nı (nasıl olsa o halleder hissini) ellerinden alıyorsunuz. Onları kendi işlerini yapmaya zorluyorsunuz. Ancak biliyorum ki, benim stratejik lider konumuna geçebilmem için o operasyonel işlerden kopmam şart.

Mikro Yönetimi Bırakmak

Önümdeki kariyer hedefi, benden sadece "iyi iş çıkaran" biri olmamı değil, "strateji kuran, alternatifler üreten ve yön veren" biri olmamı bekliyor.

Bu, masamdaki Excel tablolarında saatlerce kaybolup hücrelerdeki hataları aramak yerine, o tablodan çıkan büyük resmi okuyup şirkete "İşte bu yüzden A veya B yolunu seçmeliyiz" diyebilmektir.

Peki bu geçiş nasıl olacak?

Artık her detayı kendim kontrol etme (mikro-management) refleksimi kıracağım. İşleri uzmanlarına bırakıp, sadece doğru soruları soran ve süreci denetleyen tarafta kalacağım. Her yeni projede, kendi kendime şu soruyu soracağım: "Bu problemi daha önce kim çözdü? Başkalarının deneyimlerinden nasıl faydalanabilirim?" Dünyayı yeniden keşfetmeye gerek yok.

Eğer her detayı siz yapıyorsanız, etrafınızdakilerin büyümesine ve kendinizin stratejik bir konuma geçmesine engel oluyorsunuz demektir.

Dönüşüm Sancılı Olacak

Bu süreç kolay olmayacak. Zaman zaman eski alışkanlıklarıma dönüp "Aman ver ben yapayım, bitsin gitsin" demek isteyeceğim. Ama bu dürtüyü bastırmak zorundayım.

Bu değişimi sadece şirket için değil, kendi gelişimim için, daha büyük düşünebilmek için ve tabii ki aileme, sevdiklerime daha iyi bir finansal gelecek sunabilmek için yapıyorum. Çünkü daha büyük değer yaratmanın (ve karşılığını almanın) yolu, uzmanı olduğum o küçük operasyonel işlerden çıkıp büyük stratejilere yön vermekten geçiyor.

Bugün 30 Ağustos. Kendi kariyer yolculuğumdaki bu "stratejik zaferleri" kazanacağım bir dönemin başlangıcı olsun.

More Data, Better Targeting: The Direction of Tax Audits in Turkey

Two announcements. One clear direction.

Over the past two weeks, the Turkish Tax Authority released two announcements that deserve attention from finance and tax leaders.

The first was the publication of H1 2026 enforcement results. The second was the launch of VDK-MİHENK, an AI-supported risk analysis platform designed to strengthen the authority's ability to identify transfer pricing and related-party transaction risks.

At first glance, these appear to be independent developments.

In reality, they represent two sides of the same strategy.

One demonstrates the results the authority is achieving today. The other reveals the capabilities it is building for tomorrow.

The numbers tell a bigger story

The headlines focused on a record TRY 354 billion of identified tax base adjustments and reduced losses during the first six months of 2026, a 57% increase compared with the same period last year.

More striking is the increase in traditional audit outputs:

• Tax base adjustments identified through audits increased by 97%
• Proposed taxes increased by 89%
• Proposed penalties increased by 80%
• More than 33,000 taxpayers were examined

These figures signal more than a successful audit cycle.

They suggest that the authority is becoming increasingly effective in selecting where to deploy its resources.

Historically, large tax administrations often faced a simple challenge: finding the right cases among millions of transactions and thousands of taxpayers.

The latest results indicate that Turkey is improving that capability.

A shift from audit activity to risk intelligence

Perhaps the most interesting aspect of the government's messaging is what it chose to emphasize.

Both the Tax Inspection Board and Minister Şimşek highlighted:

• risk analysis,
• monitoring programmes,
• guidance,
• voluntary compliance,
• invitation to explanation mechanisms.

This is a notable shift.

The objective is no longer limited to increasing audit activity. The objective is to influence taxpayer behaviour before a full audit becomes necessary.

In many respects, Turkey appears to be moving closer to the model increasingly adopted by advanced tax administrations globally: identify risks early, intervene selectively and reserve audit resources for the highest-risk areas.

Why MİHENK matters

The launch of VDK-MİHENK provides a clearer picture of how this approach will evolve.

The platform combines artificial intelligence, e-invoice data and large-scale transaction analysis to strengthen risk assessment capabilities, particularly in transfer pricing.

The significance is not that the authority now has another technology platform.

The significance is that the authority is building the ability to analyse pricing, costs, transaction patterns and profitability across a much broader universe of real economic transactions than was previously possible.

For tax authorities, this fundamentally improves one capability: identifying outliers.

For taxpayers, it increases the likelihood that unusual pricing outcomes, profitability levels or related-party transaction patterns are detected much earlier.

Transfer pricing moves further up the agenda

One message comes through clearly in the MİHENK announcement.

Transfer pricing is becoming a priority area.

This should not come as a surprise.

Recent years have already seen a significant increase in transfer pricing reviews across multinational groups operating in Turkey. The latest announcements suggest that the authority is now investing in the analytical tools required to expand those efforts.

The focus is unlikely to be limited to transfer prices alone.

The authority's roadmap already points toward broader profitability and margin analysis as the next stage of development.

The growing focus on outcomes

A particularly important detail is the planned introduction of sector profitability and margin analytics.

This reflects a broader trend seen in tax administrations worldwide.

The discussion increasingly moves beyond questions such as:

    "Was the transfer price correct?"

toward questions such as:

    "Does the overall profit allocation make economic sense?"

For multinational groups, this matters because profitability often receives less day-to-day attention than transaction pricing itself.

Yet profitability is ultimately where transfer pricing policies become visible.

As analytical capabilities improve, sustained deviations from sector norms may become as important as the pricing of individual transactions.

What finance and tax teams should consider

The practical implication is not necessarily more audits.

It is more targeted audits.

The challenge for taxpayers is therefore evolving.

In the past, success often depended on whether a potential issue could be identified.

Going forward, success may increasingly depend on whether a business can clearly explain its outcomes once those outcomes have been identified.

That places greater emphasis on:

• consistent transfer pricing policies,
• robust local documentation,
• support for management fees, royalties and service charges,
• clear business rationale for profitability outcomes,
• alignment between legal arrangements and operational reality.

Documentation remains important. But increasingly, the ability to explain the business story behind the numbers may become equally important.

Looking ahead

Taken together, the H1 2026 enforcement results and the launch of MİHENK point to a broader transformation.

Turkey is not simply increasing enforcement activity. It is investing in the data, technology and analytical capabilities needed to make enforcement more targeted and more effective.

For multinational groups, the message is clear: transfer pricing, profitability and the ability to defend commercial outcomes are likely to remain at the centre of the Turkish tax agenda for years to come.