The Stone Is Heavy in Its Place

I wrote the title ("The Stone Is Heavy in Its Place") without much hesitation, while Norah Jones was playing in the background on Sunday morning, December 4, 2022. When we stay in our environment for a long time, we establish not only physical but also emotional bonds with that environment. This being the case, we continue our lives in our comfort zone.

My brain has encoded the concept of "comfort zone" in such a way that it is as if it is an addictive harmful substance as dangerous as a "drug". Is that so? I had many moments where I forced myself, questioned myself, tried alternatives so that I would not stay in my comfort zone. I recently experienced one of these.

And I said it was not worth it, I tried to run away by slipping the experience I had into my pocket as an earning. I kept my professionalism by taking a deep breath and swallowing in an environment where many people would slam the door because of my politeness. I just silenced my ego, and saw the earning of the day: got to know new people and environments, realized the value of what I had in my hand.

A person cannot differ the value of his/her belongings after holding the value of what he/she has for a long time. This is the case for health, as well as for all other material and spiritual assets... That's why I said "stone is heavy in its place" while sipping my tea this Sunday morning. If you can show your presence in your environment, be you, live together with those around you (I don't want "live" to be confused with breathing), then you have a presence in that environment. Let there be minuses, wonders, maybes, and "I hope"s. They are things that are always in life, in every environment. Mankind always questions, dreams, wants better and somehow ignores the value of what he has or does not realize that value at all. When he hits a wall, or just about to hit it, he turns around and looks at what he has in his hand, and he becomes grateful once again.

"Sustainability", one of the most popular concepts of our age, appears here again. Maintaining our presence in the environment we are in, going forward and expanding is a choice, just like leaving that environment and entering another struggle for existence in a new environment. Then we come across "harmony". Whether you call it, it is an adaptation process and there is no guarantee whether this process will be successful or not. It's a risk, it's getting out of your comfort zone, it's a struggle for a new existence. Sometimes you look forward to this struggle, you take that risk, you either win or learn and move on. Sometimes, you realize that you should not enter that struggle from the beginning, and you realize that you need to maintain your presence by protecting your position. This is not to leave the comfort zone, but to be protected from unnecessary experiences. Because the stone is heavy in place...

Taş Yerinde Ağırdır

4 Aralık 2022 Pazar sabahı arka fonda Norah Jones çalarken böyle bir başlığı ("Taş Yerinde Ağırdır") çok tereddüt etmeden yazdım. Bulunduğumuz ortamda uzun süre kaldığımızda o ortam ile sadece fiziksel değil gönül bağı da kuruyoruz biz duygusal insanlar. Hal böyle olunca, "ayrılık da sevdaya dahil" diyemiyoruz ve konfor alanımızda hayatı sürdürüyoruz.

"Konfor alanı" kavramını beynim öyle bir kodladı ki sanki bir "uyuşturucu" kadar tehlikeli, bağımlılık yapan bir zararlı madde. Acaba öyle mi? Aman konfor alanımda kalmayayım diye kendimi zorladığım, sorguladığım, alternatifleri denediğim pek çok anım oldu. Bunlardan bir tanesini de yakın zamanda deneyimledim.

Deneyimledim de ne mi oldu? Değmezmiş dedim, adeta deneyimlediğim tecrübeyi bir kazanç olarak cebime atıp kaçarak uzaklaşmaya çalıştım. Kibarlığımdan pek çok insanın kapıyı çarparak kaçacağı ortamda derin bir nefes alıp yutkunarak profesyonelliğimi korudum. Gurur yapmadım, egomu susturdum, insanları ve ortamları tanıdım, elimdekinin değerini fark ettim.

Fark etmiyor insan elindekinin değerini uzun bir süre elinde tuttuktan sonra. Sağlık için de bu böyle, tüm diğer maddi ve manevi varlıklar için de... İşte bu yüzden bu Pazar sabahı çayımı yudumlayıp demlenirken "taş yerinde ağırdır" dedim. Ortamınızda varlığınızı gösterebiliyorsanız, siz olabiliyorsanız, çevrenizdekilerle bir arada yaşayabiliyorsanız (nefes almakla karışmasını istemem) işte siz o ortamda bir ağırlığa sahipsiniz demektir. Varsın eksileri, acabaları, belkileri, inşallahları olsun. Onlar hayatın hep içinde, her ortamda olan şeyler. İnsanoğlu hep sorgular, hayal eder, daha iyisini ister ve elindekinin değerini bir şekilde göz ardı eder ya da o değerin hiç farkına varmaz. Ne zaman ki bi duvara toslar ya da toslamasına ramak kalır işte o zaman şöyle bir dönüp bakar elindekine, avcundakine, çevresindekine ve şükreder. 

Çağımızın en popüler kavramlarından biri "sürdürülebilirlik" burada yine karşımıza çıkar. Bulunduğumuz ortamda ağırlığımızı koruyup sürdürmek, ileri gitmek, genişlemek bir tercihtir tıpkı o ortamdan ayrılıp yeni bir ortamda varlık mücadelesine girmek gibi. O zaman karşımıza "uyum" çıkar. Adına "ten uyumu" da deseniz "kültür uyumu" da deseniz bir adaptasyon sürecidir ve bu sürecin başarılı olup olamayacağının bir garantisi yoktur. Risktir, konfor alanından çıkmaktır, yeni bir varlık mücadelesidir. Bazen bu mücadeleyi gözünüz kestirir, o riski alırsınız, ya kazanır ya da öğrenir yolunuza devam edersiniz. Bazen de o mücadeleyi girmemeniz gerektiğini tecrübelediklerinizle en başından kestirir, mevcudiyetinizi, bulunduğunuz konumu koruyarak sürdürmeniz gerektiğini anlarsınız. İşte bu konfor alanından çıkmamak değil gereksiz deneyimlerden korunmaktır. Çünkü taş yerinde ağırdır...