pazartesi sendromu etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
pazartesi sendromu etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

6 Ocak 2026 Salı

Kurbağayı Yemek mi, Cam Silmek mi?

Bugün 5 Ocak Pazartesi. Takvime bakarsanız yılın beşinci günü ama itiraf edelim; hepimiz için yıl aslında bugün başladı. Geçen hafta o "ara hafta"ydı; tatiller bağlandı, mailler birikti, herkes biraz yarım yamalak çalıştı. Ama bugün o büyük pazartesi; İstanbul trafiği her zamanki gibi yoğun ve hepimiz o tanıdık psikolojik savaşın içindeyiz.


Son günlerde çalışma düzenim üzerine çok düşünüyorum. Hatta geçen Cuma gecesi radikal bir karar alıp takvimimde kendime nefes alanları açtım. Öğle aralarını blokladım, çalışma saatlerimin dışını Outlook takvimimde işaretledim. Bunu başkalarına bir mesaj olsun diye değil, aslında kendi verimliliğime duyduğum saygıdan yaptım. Bakalım bu yeni düzen, iş dünyasının o bitmek bilmeyen temposuyla nasıl bir ortak paydada buluşacak?


Pazar Günü: Bir Meditasyon Biçimi Olarak "Cam Silmek"


Size dünkü pazarımdan bahsetmek istiyorum. Sabah kafamda o meşhur soru: "Sporu sabah mı yapsam, öğleden sonra mı?". Tam bu ikilemdeyken eşimden o hayır deyemeyeceğim teklif geldi: "Bugün camları silsen mi?".



Bizim evde cam silme işi bende. Ve dürüst olayım, ben bunu bir iş olarak değil, bir fayda-maliyet analizi ve hatta bir tür terapi olarak görüyorum. Düşünsenize; hem vücudunuz çalışıyor (bedava spor!), hem o sırada sevdiğiniz bir podcast'i veya YouTube içeriğini dinleyebiliyorsunuz. Kafanız günlük streslerden uzaklaşıyor. 2020’den beri o camlar sadece benim ellerimden geçiyor ve bu bana garip bir huzur veriyor.


Kurbağayı Yiyemedim: Verimlilik Üzerine Bir Özelleştiri


Dün camları bitirip duşumu aldıktan sonra, sanki bir güç beni çağırmış gibi bilgisayarın başına oturdum. Saat 16:00 ile 18:00 arası o meşhur "kurbağayı yemek" (Eat the Frog) stratejisini denemeye çalıştım. Yani en sevimsiz, en zor işi en başta aradan çıkarmak...

Ama olmadı. O iki saat pek verimli geçmedi. Kurbağayı yemek yerine kenarından köşesinden küçük işlerle vakit kaybettim. Bazen ne kadar plan yaparsanız yapın, zihin o derin odaklanma noktasına hemen varamıyor. Sonra akşam ailemle vakit geçirdim, biraz televizyon karşısında kestirdim; ta ki gece 21:30’a kadar.


İşte o an bir şey oldu. Herkes çekilince çalışma odama geçtim ve o aradığım odaklanmayı gece yarısına doğru buldum. Bir konuya derinlemesine daldığınızda, o ipuçlarını birer birer birleştirmeye başladığınızda aldığınız haz bambaşka. O an anladım ki; ben "eşek gibi" çalışmaya hazır olan ama bunun karşılığında nitelikli sonuçlar görmek isteyen biriyim.


Sergen Yalçın Olmak mı, Koşmak mı?


Geçenlerde bir yazımda Sergen Yalçın benzetmesi yapmıştım. Benim derdim artık sadece sahada çok koşmak değil; o kritik pası verecek, skoru değiştirecek, fark yaratacak projelere imza atmak. Evet, yükselmek istiyorum, global pozisyonlar hedefliyorum ama bunu sadece saatlerce bilgisayar başında kalarak değil, doğru zamanda doğru odakla yapmak istiyorum.


Yeni yılın bu ilk gerçek mesai sabahında trafikte tıkanıp kalmışken bunları düşünüyorum. Geçen yıl iş yoğunluğu sürdürülebilirlik açısından zordu. Bu yıl ise daha akıllıca, daha derin ve daha nitelikli bir çalışma yılı olsun istiyorum.


Sizde durumlar nasıl? Siz de dün akşam benim gibi o birikmiş maillerin arasında kendi yolunuzu aradınız mı? Yoksa hala o "kurbağayı" yemeye mi çalışıyorsunuz?

25 Şubat 2024 Pazar

Beykoz Yeniköy Hattında Bir Pazar

Hatırlıyorum da, kariyerimin başındayken “haftasonları için çalışıyoruz” sözünü çok sık kullanıyordum. Sonra bu düşünce yapısının hafta içini mahvettiğini ve işi çekilmez hale getirdiğini keşfedip, aydınlandım. İşle ilgili çok sıkıntılı, dertli ve çaresiz günlerin ardından adeta pandemi ile gelen kurtuluş dönemim başladı. Başta üzülsem de korksam da İstanbul’a gelince işte o zor günlerin hepsi geride kaldı İstanbul’da. Çok şükür… Peki İstanbul’u tam olarak yaşayabiliyor muyum? Bu soruya cevabım çok net: HAYIR

Yine de ara sıra fırsat yaratıp arkadaşlarımdan duyduklarımızı, sosyal medyadan gördüklerimizi deneyimlediğimizde ve özellikle semtimizin dışında çıktığımızda “İstanbul’u yaşıyoruz”. Bu haftasonu da öyle bir fırsat yarattık ailece ve Pazar sabahı henüz sokaklar ve caddeler kalabalık olmadan önce Beykoz’a gittik. İstanbul’da bir yere arabayla gidiyorsam en korktuğum şeyler trafik ve park yeri. Erken yola çıktığımızda her ikisine karşı avantajlı oluyoruz. Şükür ki navigasyona Beykoz iskelesi yazıp 25 dakika sonra İspark’ın deniz kenarındaki park yerinde aracımıza yer bulduk. Beykoz’da olsak ta Çengelköy Börekçisi’nde börekle güne başladık. Boğaz, güneş, deniz anası, karabatak derken kahvaltımızı tamamladık ve hemen yanıbaşındaki iskeleden 10:30 seferi ile Yeniköy’e geçtik.


Semtimiz Suadiye’yi çok sevsem de karşının Bebek ile Tarabya hattını da ayrı severim. Çok bilmem, hatta gittiğimde kendimi yerli turist gibi hissederim ama yine de o yalılara bakıp boğaz havası almak hep hoşuma gider. Kimin hoşuna gitmez ki… 
Yeniköy’de iskeleden sola doğru yürüyüp Nero’da kahve molası verdik. Biraz kitap, biraz sosyal medya ve arka fonda güzel müzik ile manzara olunca tatilde olduğumu hissettim. Haftasonları için çalışmıyorum ama ne olursa olsun haftasonları hala hayatımda çok değerli. Uzaktan çalışma imkanı ile hafta içi de bu imkan yaratılabilir ama yoğun çalışıp hep bir şeyleri zamanında yetiştirme telaşesi içerisinde bu fırsatı kaçırıyorum. Belki de standardın dışında olması aldığım hazzı artırdı ve yine yapalım dedirtti.

Kahvemizden sonra bu kez iskelenin sağına, Tarabya yönüne doğru ilerledik. Balık tutanlar, köpeğini gezdirenler, bisiklete binenler… Herkes bir şekilde haftasonunu değerlendiriyordu. Güzel bir yürüyüş sonrası karnımız acıkınca bu kez balık ekmek yemek için tekrar Anadolu yakasına geçtik. Neyse ki Yeniköy’den Beykoz deniz yoluyla sadece 15 dakikaydı ve yolculuk havanın da müsade etmesiyle görsel olarak harikaydı. 

Çatal bıçak kullanmanın yasak olduğu balıkçımızda (#balıkelleyenir) salaş konseptinin tam olarak hakkı veriliyordu. Bir ay öncenin (gayet yepyeni) gazetesi masaya serildi ve siparişlerimiz geldi. Ah bi de Okan balık dürümün yağını üstüne dökmeseydi ama o da tuzla geçerdi.

Bu kadar gezmek bize yetti. Zaten Okan da bir an önce eve dönüp bilgisayar başında Roblox oynamak istediğini belli etmeye başlamıştı. Aracımızı park ettiğimiz İspark’ta ne bir görevli ne de araçta bir fiş vardı. Bu seferlik herhalde parkımız müesseseden ikramdı. Akşamüstü vakitlice eve dönüp yaklaşan Beşiktaş maçı öncesi bu satırları da kaydedebildiğime göre halimize şükredebileceğimiz bir haftasonunu geride bırakıyorduk. İleride bu satırları okuduğumda hoş anacağım bir Pazar’dı, nicelerine…

29 Ağustos 2016 Pazartesi

Yine Pazartesi Sendromunu Yendim

İzinli olarak geçen bu Pazartesi sendromunu yendiğim günleri pek bir seviyorum. Pazar akşamından ayrı bir keyifli oluyorum ve bu ertesi güne de yansıyor. 30 Ağustos ile birleştirdiğim hatta 31 Ağustos'u da izinlerime ekleyip, hızımı almışken 1 ve 2 Eylül tarihlerine de İstanbul'da eğitim planlayarak tam bir hafta kendimi ofisten uzak tutma gibi sinsi (!) planları hayata geçirdiğim bir dönemdeyim.

Sabah vücut saatim alarm kapalı olsa da beni 6 da uyandırsa da bugün ajandamda her zamankinden farklı şeyler vardı. Akşamdan tozunu alıp lastiklerini şişirdiğim bisikletimle Bostanlı sahilde egzersiz ve keyif karışımı bir sürüş yapıp, ardından basketbol sahasında ter atmaya yöneldim. Okan'ın annesiyle okula gittiği haberi ulaşınca ben de eve gidip duş aldım ve sonra günün geri kalanına eşimle başbaşa devam ettim. Önce dışarıda kahvaltı, ardından vapurla Pasaport, orada bir kahve keyfi derken öğleden önce soluğu Kemeraltında aldık. Biraz çarşı geçtikten sonra Kemeraltı Balıkçısı'nda balık yiyip bunu yakmak için Alsancak'a yol aldık. Vapurla karşıya geçip okulunda uyuyan Okan'ı aldıktan sonra rutin kontrol için doktoruna götürdük. Sonra da alışverişimizi yapıp eve geldik.

Bu satırları yazarken aklıma ilkokulda verilen yaz ödevlerindeki yaptıklarınızı yazın görevi geldi. Tatildeyken pekçok şeyi özgürce yapma fırsatı bulunca insan sevinip paylaşmak istiyor :) Neyse bu uzun yapılanlar listesi evde yenen akşam yemeği sonrası bir kez de Okan ile onun ilk basketbol deneyimi için tekrar sahaya gitmemizle devam etti. Şimdi de eşimin hazırlayacağı buzlu kahve ve bloglama aktivitesiyle sürüyor.

Yaşasın sendromsuz Pazartesi, varolsun birikmiş izinler...





3 Mayıs 2016 Salı

Tek Yol: Çok Çalışmak

Fazla söze gerek yok sanırım aşağıdaki fotoğraf için... Dün sabah, ki o sabah Pazartesi sendromunun en çok hissedildiği sabah 6 sularıydı, instagramda nam-ı değer "the rock" Dwayne Johnson'ın paylaştığı bu fotoğrafı gördüm. Sonra da kendim için bir ekran görüntüsü aldım.

Eğer en iyi olmak için tek bir yol, tek bir formül varsa o da çok ama çok çalışmak... Üstüne koymak, diğerlerinden daha fazla vermek. Eğer yolun sonunda ışığı görüyorsanız, ve buna değer diyorsanız, haydi o zaman şimdi çalışma, hem de çok çalışma vakti...

14 Eylül 2015 Pazartesi

En İyi Psikologdan Bile İyi

Yılda bir kez (belki daha fazla da olabilir) Pazartesi sendromunu yeniyorum. Nasıl mı? Pazartesi sabahı için yarım günlük izin alarak. "Yaw Volkan bunun bu kadar etkisi mi olur, zaten geçen sene de sen bu konuda blog yazmıştın" falan demeyin. Yaşayan, hisseden bilir. Durumu, hafifliği, anı yaşamanın yoğun çoşkusunu ifade etmenin tarifi güç ama kesinlikle muhteşem bir his...

Herşeyden önce o Pazar öğleden sonranın berbat ötesi ruh halini tamamen unutuyorsunuz...Evet ertesi sabah statünüzde bir değişiklik olmuyor, yine SSK'lısınız belki ama kafa onu farklı yorumluyor ve sizin psikolojisinizi koruyor. Fevkalade... Bir kere haftasonu tatilini tam olarak yaşıyorsunuz. Ertesi sabah ise diğer insanlar çalışırken siz ya izin alma sebebinize uygun olarak işinizi takip ediyor ya da sadece kendinize bir süreliğine off veriyorsunuz. Hani fabrikalarda belirli bir dönemde makineler durur ve çalışanlar izne gider ya, işte öyle bir şey...

Şimdi izninizle ben şu güzel Pazartesi sabahının tadını çıkarmak istiyorum. Siz de ilk fırsatta kendiniz için bunu yapın, tabii ki emekçiyseniz, yoksa size her gün Cumartesi'dir belki de...Saygılarımla,

11 Ağustos 2014 Pazartesi

Pazartesi Sendromunu Yok Ettim

Hahaha çoook mutluyum! Şu an Alsancak’ta Swiss Otelin yanındaki Kahve Dünyası’nda oturmuş, filtre kahvemi içerken bu satırları yazıyorum. İnternet erişimi var ama özellikle interneti kullanıp da ilgimi farklı yönlere çekmek istemiyorum. Hani biraz da anda kalmak istiyorum… Ne de güzel bir Pazartesi sabahı bu böyle. Günlerden 11 Ağustos 2014. Saat tam 10:06, gölge ve köşe bir masa, güzel bir müzik eşliğinde kendime “off” vermiş adeta kendimi bulmak için fırsat vermişim kendime. Çok mu abartıyorum? Asla değil… Tamamen ihtiyacım olan bu kadar basit bir ara vermekmiş, her zamankinden farklı bir şey yapmak, biraz da kendimle başbaşa kalmakmış…

Masayı şöyle biraz daha önüme çekip klavyenin bi tık daha ergonomik olmasını sağladıktan sonra nasıl oldu da böyle bir gün yaşıyorum onun detaylarını paylaşayım…

Herşey 3 Ağustos Pazar günü Bursa’dan İzmir yönüne dönüş için yola çıkmaya hazırlanırken başladı. Arabaya eşyaları yüklerken kuşun pislediği bir yer görüp peçete ve su ile aracın etrafında gezmeye başlarken beni hiç de hoş olmayan bir sürpriz karşıladı. Yaklaşık 5 gündür park halindeki aracımın sağ kapısının camı kırılmış, üzerindeki krom çıta hasar görmüştü. “Hep mi beni bulur!” diye söylenip hazırlıkları tamamladıktan sonra yola çıktık. Yol boyunca “Neden ben?”, “Ne zaman/Nerede yaptıracağım?”, “Bu sene 2. Hasarı da yaptık, kasko kim bilir ne kadar çıkacak?”, “Hafta içi önemli 2 sunumum var, servise götürecek vaktim olmayacak, peki araç otoparkta böyle dururken başına bir şey gelir mi?” gibi sorular ve bunların türevleri ile 300 küsur kilometre yolu alıp İzmir’e geldim. Hafta içi tahmin ettiğim üzere oldukça yoğun geçtiği ve haftasonu da babamın ölümünün sene devriyesi olması sebebiyle araca ihtiyaç duyacağımdan bu Pazartesi günü için iş yerimden yarım günlük izin aldım.

Normalde pazar akşamüstü saatlerinde başlayan Pazartesi sendromum bu kez yerini yarın sabahtan Arkas’ta işlerimi halledip 11’de Alsancak’tan servise binmeliyim diye başlayan planlara bırakmıştı. Sabah güneş doğduktan sonra uyandım (çok da abartmadım, alarmımdan önce, 6:47’de) tabletten gazetelere göz gezdirdim, traş, duş ve kahvaltı sonrası yola çıktım. Zaten eve yakın olan servise gidip durumu hasar görevlisi arkadaşa anlattıktan sonra evrak işlerini de tamamlayıp İzban ile önce Halkapınar’a oradan da metro ile Çankaya’ya geldim. Price’ta çalıştığım günler sıklıkla kullandığım metroyu özlemişim. İnsanın sağına soluna bir kez daha bakıp, sahip olduklarına şükretmesi için güzel bir fırsat yaratıyor. Keşke daha çok imkanım olsa toplu ulaşım araçlarını kullanmak için ancak Okan da aramıza katıldıktan sonra bebek arabasıyla toplu ulaşım araçlarından iyice çekinir olduk. Neyse Çankaya’da inip, Hilton’un önünden geçip, Yeni Asır binasının önünde eski günlerdeki gibi o günün gazetesinin sayfalarına baktıktan sonra Kartal Yuvası’ndaki yeni formalarımızı inceledim ve kendimi Kahve Dünyası’na attım. Yaklaşık yarım saattir bir yandan yazıp, bira yandan filtre kahvemi kıvamına getirecek sütü dengeli bir şekilde ekleyerek içiyorum ve gelen geçene bakıyorum. Hayat böyle farklılıklar yaparak harika oluyor! Abartmıyorum gerçekten çok mutluyum. İşimi de çok seviyorum ancak arasıra farklı bir şeyler yapmak gerektiğini de biliyorum. Bu kısa ara bana çok iyi geldi. Günün geri kalanında kelimenin tam anlamıyla iş yerinde “yardırmaya” hazırım. Çok verimli bir gün olacağını şimdiden kestirebiliyorum.

Siz de arasıra kendiniz için bir mola verin. Metrodan buraya yürürken Paşabahçe’nin vitrininde güzel bir yazı gördüm: “Hayat en güzel hediye” yazmışlar. Gerçekten de öyle, yeter ki hayatın koşturmacasının içerisinde kendinize bunu fark edecek fırsatı yaratın.
 

16 Eylül 2013 Pazartesi

Evren ve Vizyon Üzerine

Evrenden Torpilim Var diye bir kitap var. Yazarı Aykut Oğut. Eş-dost bu kitabı çok övünce alıp ben de okudum. Sevdim de...

Sonra da yazarın mail listine üye oldum. Her pazartesi düzenli olarak subjecti "Pazartesi sendromu ne olaki?" diye Open Evren'den mail geliyor. Kısa ama özlü hatırlatmalar oluyor bu maillerde.

Bugün (16.09.2013) gelen mail benim de çok içten inandığım hatta tecrübe ettiğim bir konuyla ilgili olunca paylaşmak istedim.

Yakın dostlarım kariyerimle ilgili bir şeyi ne kadar istediğimi ve dillendirip o yönde çalıştığımı bilirler. Nihayet bu hedefime ulaştım da :) İşte hedefe giden bu yolda o hedefi görebilecek vizyon fark yaratan unsurdu.

Benden size tavsiye: her zaman kendiniz için nitelikli vizyon belirleyin ve ona ulaşmak için dürüstçe çalışın. Başarmamanız için hiçbir sebep yok!


Daha fazla uzatmadan paylaşalım esin kaynağımızı:

Hep derler ya ''Hedef çok önemlidir, hayatta mutlaka bir hedefin olmalı'' diye.
Olur peki, o kadar önemliyse olsun bir hedefin.

Benim için en önemlisi ise VİZYON...

Sen ne görüyorsan ben onu görüyorum Volkan ... Sen ne görüyorsan...

Baktığın yerlere çoook dikkat et...

5 Mart 2012 Pazartesi

Asla Geç Değildir

Bu sabah, güzel bir haftasonu sonrası pazartesi sendromu ve gerginliği ile servise bindikten sonra Tuna Kiremitçi'nin aşağıdaki yazısını okudum. Okurken kendimi olayın içinde hayal ettim, adeta kaptırdım. Bitirdiğimde ise, halime şükrettim ve tıpkı bir gece önce TV'de Ali Sabancı'nın söylediği gibi daha büyük hedefler/hayaller sahibi olmak istedim, bir yandan da sahip olduklarıma şükretmek...

Asla geç değildir

Diyelim loş bir odada yatmaktasın. Sımsıkı kapalı perdelerin arasından, cılız bir günışığı.

Neredesin, belli değil.
Günlerden ne, bilmiyorsun.
Ama vücudunda derin bir ağrı.
Hani “bir organın varlığını hissediyorsan o organ hasta demektir” derler ya, sen bütün vücudunu hissediyorsun.
Güç bela başını çevirip baktığında, başucunda duran ilaçlar çarpıyor gözüne. Odadaki grilikle çelişen, renkli kutular.
Uzanmak istiyorsun, elin gitmiyor. Doğrulmak istiyorsun ama mecalin yok. Nefes almak bile mesele.
Derken, elinin üstündeki cennet benekleri çarpıyor gözüne. Kendi yüzüne dokunuyor ve çok yaşlı olduğunu anlıyorsun.
Hadi açık konuşalım: Yavaş yavaş ölüyorsun.
Ya da hastane odasında, her tarafına borular bağlanmış halde yatıyorsun. Odanın camına, sinsi bir yağmurun damlaları çarpmaktadır.
Öyle bir inliyorsun ki, hemşire koşuyor. Yanına gelip merhametle tutuyor elini: “Bir şey mi istediniz?”
Belki de bir otel odasında, göğsünde bir ağırlık. Şakakların zonkluyor, ellerin titriyor. Film şeridi gibi geçiyor hayat.
Birden, siyahlar giymiş bir melek!
Kara pelerinini savurarak giriyor odaya. Ama nasıl güzel! Ben diyeyim Beren, sen de Kıvanç.
Korkuyorsun ama gıkın çıkmıyor. Kum saati boşalıyor hızla. Zaman içine doğru, kum taneleri gibi akıyor.
“Çok mu istiyorsun biraz daha yaşamayı?” diye soruyor siyahlı melek. Son gücünle başını sallıyorsun.
“Bir düşüneyim” diyor: “Aslında bir seferlik torpil yapabiliriz. Ne dersin?”
Yine sallıyorsun başını ve melek başlıyor anlatmaya: “Şimdi seni 5 Mart 2012’ye geri döndürebilirim. Ama bir şartla.”
“O günden sonraki hiçbir şeyi hatırlamayacaksın. Bu konuşmayı da hatırlamayacaksın. Sadece sana yeni bir şans verildiğini bileceksin, o kadar.”
Sonra saatine bakıyor: “Anlaştıysak, gitmem lazım. Şimdi kapat gözlerini. Açtıktan sonra da yaşayacağın her saniyenin kıymetini bil. Hiçbir şeyden ‘artık çok geç’ diye vazgeçme. Ne hayallerinden ne de sevdiklerinden.”
“Yerinde olsam ben öyle yapardım” diyor gitmeden: “Çünkü sonunda yine karşılaşacağız.”
Kapıyorsun gözlerini.
Açtığında, tam şu anki gibisin: Gazetede ya da internette, pazartesi yazısını okur halde.
Yokluyorsun vücudunu, sağlıklısın. Dışarıda güneş ya da kar.
Elinde yukarıdaki sahneyi gerçekten yaşadığına dair kanıt yok.
Tıpkı siyahlı meleğin dediği gibi.
Artık tek yapman gereken, anlaşmaya uymak. Meleğe verdiğin sözü tutup onunla tekrar karşılaşana kadar, her saniyenin kıymetini bilmek.
Pazartesi sendromu falan takmamak yani.
Yerinde olsam öyle yapardım.

Google adsense

Analytics