Lessons from a Long Walk: My Simple Hopes for 2026

December in Istanbul brings a cold wind that hits your face and a mind full of questions. Today - my birthday, as I walked from Caddebostan to Dalyan Park, I didn't feel the weight of my 42 years. Instead, I felt a quiet excitement for turning 43.

Often, those of us in the business world make the mistake of treating our lives like a "to-do list" or a "productivity project." This morning, I decided to step away from that role for a day and used one of my earned vacation days.

The Tiredness of Always Performing

When you start a new job or take on a big role, there is an unspoken fear: "You cannot make a mistake." It is officially announced that we are proud of our mistakes but do we? For the last few months, I have worked far too hard, trying to be perfect so that no one would feel my absence or the change in the role owner. But as I watched the waves hit the shore, I realized that working this hard is sometimes just a way to hide from ourselves.

We often talk about "well-being" like it is a luxury or a corporate buzzword. But I am learning that it is actually a basic need. It is the fuel that helps us keep going.

Listening to My Body

Being in your 40s is like a wake-up call. Your body starts to whisper—and sometimes shout—that it cannot go as fast as it used to. For a long time, I treated my health as something that would never run out. But looking at my recent check-up results, I saw that I haven't been taking care of my most important asset.

As we live longer, the "game" of life becomes a marathon, not a sprint. To finish well, we have to be smart about how we spend our energy.

A Small Legacy: What 2026 Means to Me

My plans for 2026 are not only about only health and money. I want to build a good future for my son, but the best thing I can give him isn't a bank account. It is the time we spend together - a Sunday morning by the pool or watching a sunset at a quiet hotel.

There is a beautiful saying: "We are not made of the things we own, but of the people we love." In the coming year, I want fewer "professional contacts" and more real friends. I want more depth and less noise. At the end of the day, what brings us home is the voice of the people who care about us.

A Final Thought

This post started as simple voice notes I took while walking. I am finishing it now after a quiet weekend away.

During that walk, I stopped for a Turkish coffee and sent a photo to my mentor to thank him for his help this year. He had told me before to stop listening to podcasts while walking and just be present. I told him I was only listening to music from SoundCloud (I found one of that Goldies during that walk - a song called Down by Flunk). He replied quickly: "Don't even listen to music. Just walk and think about the year you've had."

So, I walked in silence and looked back at my 2025. My lesson (apart from core business) for next year is simple: Do not skip the small breaks. The time you "waste" on the people and things you love is actually what makes you better at your job.

As I sit here on Sunday, I feel the urge to check my work emails to get ready for Monday. But I am telling myself: "No." 2026 should be about the quality of life, not the quantity of work.

Dalyan Parkı’nda Bir Cuma Sabahı: 2026 Manifestosu

26 Aralık 2025

İstanbul’da aralık ayı, insanın yüzüne çarpan sert bir rüzgar ve zihinde biriken cevapsız… Bugün 26 Aralık. Caddebostan’dan çıkıp Dalyan Parkı’na doğru yürürken, arkamda bıraktığım 42 yılın ağırlığını değil, önümdeki 43. yaşın o tuhaf heyecanını hissediyorum. Günümüz beyaz yakalısının en büyük yanılgısı, hayatı bir "verimlilik projesi" sanması. Ben de bu sabah, o projenin bir günlük izne ayrılmış yöneticisiyim.

Performansın Yorgunluğu

İş dünyasında yeni bir pozisyona geçtiğinizde, size sadece bir unvan değil, aynı zamanda görünmez bir korku da verirler: "Hata yapma lüksün yok." Son birkaç ayımı, işler aksamasın, kimse eksikliğimi hissetmesin diye kendimi adeta parçalayarak geçirdim. Ancak sahil yolundaki banklara vuran dalgaları izlerken fark ediyorum ki; bu aşırı özveri, aslında bir tür kaçış. Sürekli çalışmaktan bahsetmenin, insanın kendi ruhuna karşı geliştirdiği bir tür antipatiye dönüştüğü o noktadayım. Harvard Business Review’in o meşhur yaşam dengesi makalelerinde okuduğumuz "esenlik" (well-being) kavramı, çoğu zaman bir lüks gibi görünse de, aslında hayatta kalma mekanizmasının ta kendisi.

Bedenin Hafızası

40’lı yaşlar, bedenin size ilk kez "Hayır" dediği ya da en azından "Eskisi kadar hızlı değil" diye fısıldadığı bir eşik. Sağlık, gençlikte hiç bitmeyecek bir kredi limiti gibi görünür. Oysa geçtiğimiz günlerde girdiğim check-up sonuçlarını incelediğimde bu yatırımın en çok ihmal edilen portföy olduğunu görüyorum. Artık her sabah uyandığımda, 40 yaş üstü her erkeğin yaptığı o sessiz anlaşmayı yapıyorum: Kendine daha iyi bak, çünkü oyun henüz bitmedi. Uzayan hayatlarla beraber maçın artık eskisinden uzak olduğunu da düşünürsek, enerjimizi ve kaynaklarımızı akıllı kullanmamız gerektiği kesin.

Küçük Bir Miras: 2026’nın Anlamı

2026’ya dair planlarım banka hesaplarının çok ötesinde. Elbette bir evladım var ve onun için sağlam bir gelecek kurmak en büyük sorumluluğum. Ancak ona bırakacağım en büyük miras, biriken paralar değil; onunla havuzda geçirdiğim bir pazar sabahı ya da hafta sonu kaçamağı yaptığımız bir otelin sessiz bir köşesinde birlikte izlediğimiz o gün batımı olacak.

O havalı New York Times editörlerinin sıkça hatırlattığı gibi; "İnsan, topladığı nesnelerin değil, kurduğu bağların toplamıdır." Önümüzdeki yıl daha az network, daha çok dostluk; daha az adet, daha çok derinlik biriktirmek istiyorum. Çünkü günün sonunda hepimiz sahilde tek başına yürüyen o yabancıyız ve bizi eve bağlayan tek şey, sevdiğimiz insanların sesidir.

İstanbul'u yaşamıyoruz dedirten anlardan

Kapatırken

Yukarıdaki metnin temelini yürüyüş esnasında ses kaydı alıp ardından Gemini ile paylaşıp bir blog içeriğine çevirdim. Şimdi de doğum günümü kutladığım, ihtiyacım olan kaçış hafta sonunu yaşadıktan sonra düzenliyorum. Bir de o yürüyüşü yaptıktan sonra sahilde güzel bir Türk kahvesi keyfi yapmak için mola verip düşüncelerine çok değer verdiğim mentorüme sahilde çekilmiş bir fotoğrafımı ve kendisine bu yılki destekleri için teşekkürlerimi gönderdim. Bana iyi dinlenmem, kafamı boşaltmam için daha önce tavsiyeler verirken yürüyüş esnasında podcast dinlemeyi bırakmamı söylediği için fotoğrafı gönderirken sadece SoundCloud dinlediğimi yazmıştım. Cevap gecikmedi, SoundCloud da dinleme ve geride kalan yılı değerlendirip notlar al dedi. Kahvenin üzerine bu kez Suadiye tarafına yürüyüp bir de 2025’i genel olarak gözden geçirdim. O kişisel değerlendirmeyi bir kenara bırakacak olursak, yapılacak ufak molaları es geçmemek gerektiği, sevdiğin kişilere ve şeylere ayıracağın vaktin verimlilik olarak döneceğini unutmamak lazım. Yol da maç da uzun, o yüzden zamanı iyi yönetmek lazım. Bu satırları yazdığım Pazar öğleden sonrasında, kafamda hala acaba iş maillerime bakıp haftaya temiz mi başlasam sorusu varken kendime bu öğütle kapatayım: 2026 nicelik değil, nitelik senesi olsun, anladın sen ;)

Bir hafta sonu kaçamağı hatırası 

Gözlüğü ters tak ama kafaya bir şey takma :)

PS. Bu yazının oluşmasında bana eşlik eden Flunk - Down idi. Güzel bir keşif oldu.

Less Sweat, Better Passes: My New Game Plan at 43

I am looking at the photo I chose for this post - specifically at that Number 10 jersey. To a football fan, that number isn't just a digit on a shirt; it is a philosophy. It belongs to the playmaker. The genius who controls the chaos with a single smart touch rather than endless running. The player who doesn't chase the ball, but waits for the right moment to change the game.

As I sit here in the quiet of December 25th, waiting for my 43rd birthday, I realize I have been playing the wrong position.

For the last year—and perhaps the last decade—I have been the "box-to-box" midfielder. I have been the guy sprinting to cover every gap, putting out every fire, and exhausting myself to save the match. I wore the "savior" role like a badge of honor. But looking at that Number 10 jersey in the frame, I am reminded of a better way to play.

If I look at 2025, gratitude is the main theme. I am deeply thankful for my life in Istanbul and the family I have built since leaving Izmir. Yet, I must be honest: this has definitely been the hardest year of my career. It has been a year of constant speed, of trying to control everything, and endless lists of tasks to finish.

The "Number 10" Shift

So, my goal for 43 is simple: I want to play like a Number 10.

This doesn't mean being lazy. It means moving from busy to brilliant. It means having the calm confidence of a veteran who knows that running 15 kilometers in a match doesn't matter if you don't make the pass that leads to the goal.

I want this year to be defined not by the volume of tasks I finish, but by the value I create. I want to shift the story from "saving the day" to "changing the game." It is time to stop sweating over the small stuff and start seeing the whole field.

My goals remain high, of course. I want financial growth, driven by a very specific motivation: preparing my son, Okan, for his dream of university education in the US. This is a long journey, and I am sticking to the plan. But I will get there by being smarter, not just more tired.

Family Comes First!

Beyond career, health and money, I wish for a return to simplicity. I am tired of corporate buzzwords like "well-being." I mean something much simpler: I want to relearn the art of stopping.

I need to slow down mentally—to walk just to walk, without listening to a podcast; to clear the mental space to really connect with friends; to perhaps finally combine my interest in AI with my love for writing.

So, to my friends, colleagues, and family: Expect less running from me this year, but expect better passes.

Here is to playing the long game. Welcome to 43.

43’e Girerken: 90 Dakika Pres Bitti, Artık Topu Koşturma Vakti

Takvim yaprakları 25 Aralık’ı gösteriyor. Gece sessizliğe bürünmüşken ayaklarımı uzatmış, zihnimin tozlu raflarında bir nostalji turuna çıkıyorum. +40'larındaki bir insan yeni bir yaşa girerken nedense geçmişe gidip içini biraz acıtmayı, o eski tortuları havalandırmayı seviyor.

Son beş yılın Aralık aylarında neler karalamışım diye arşivime daldım. Geçen yıl, istediklerimi elde etmenin verdiği o derin tatmin duygusu; ondan önceki yıl, 40. yaşın getirdiği o "büyük eşik" heyecanının sönümlenişi... 2020’de ise İzmir’den İstanbul’a, hayatımızın yönünü değiştiren o büyük göç kararının arkasında duruşum... Hepsi birer kilometre taşı gibi duruyor orada.

Yarın sabah 43. yaşıma uyanacağım. 2025 nasıl geçti diye soracak olursanız, en başa yine kocaman bir şükür koyarım. Sahip olduklarımın farkındayım, "iyi ki"lerim o kadar çok ki, ruhuma huzur veriyor. Ancak dürüst olmalıyım; tartışmasız kariyerimin en yoğun, en yıpratıcı yılını geride bıraktım. Şu satırları yazarken yarın izinli olduğumu bilsem de, o beklenen rahatlama hissi henüz bünyeme uğramış değil. Sürekli dizginleri sımsıkı tuttuğum, atılması gereken "tik"lerin bitmediği bir maratondu bu.

İyi ki'lerim...

Ara sıra içimden yükselen cılız bir ses, "Eski pozisyonun ne rahattı, değerini bilemedin" dese de, onu hemen susturup sıradaki göreve odaklanıyorum. Tıpkı üniversite tercihlerinde Ankara’yı yazıp, şehri hiç sevmesem de "Bu tercihi ben yaptım, sızlanmaya hakkım yok" diyerek aileme tek kelime etmeyişim gibi... Bu yoğunluğu, bu "kurtarıcı" rolünü ben istedim. Mücadeleden kopmak yok, sadece devam etmek var.

Neyse ki eşim, oğlum ve ailem; bu mücadelede benim en büyük dayanağım. Yeri geldiğinde saatlerce odaya kapanıp onları ihmal etsem de, fiziksel olarak yanlarında olup zihnen cevaplanmayı bekleyen bir e-postada kaybolsam da beni anlıyorlar. Onların bu sessiz desteği, sahip olduğum en büyük zenginlik.

Peki, yeni yaşımda ve yeni yılda ne istiyorum?

Tek kelimeyle: Rahatlamak. Ama "yan gelip yatmak" manasında bir boş vermişlik değil bu. Belki biraz iddialı olacak ama sahadaki o meşhur "Sergen Yalçın rahatlığı" gibi ilerlemek istiyorum. Kasmadan, paniklemeden, yeteneğin ve tecrübenin verdiği o doğal akışla... Sürekli yüksek performans makinesi gibi çalışmak artık yorucu olmaya başladı. Artık topu koşturma vakti geldi.

Bu yıl, nicelikten çok niteliğe odaklanacağım bir yıl olsun. Bitirilen işlerin sayısından ziyade, yarattığım değerden ve dönüştürdüğüm süreçlerden bahsedeceğim hikayeler biriktirmek istiyorum. İş yerinde üzerime "cuk" oturan o kurtarıcı gömleğini biraz gevşetip, kabuğumu değiştirmeyi diliyorum.

Elbette isteklerim sadece kariyerle sınırlı değil. Bol kazanç ve bereket dilerken bunu meşrulaştıran çok güçlü bir nedenim var: Oğlum Okan’ın geleceği. Hayalini kurduğumuz o Amerika’da eğitim hedefine onu hem maddi hem de manevi olarak hazırlayabilmek, şu sıralar en büyük motivasyonum. Plana sadığım, hedef net.

Ve "durmak"... Well-being, denge gibi moda terimlerin arkasına saklanmadan, en yalın haliyle durabilmek istiyorum. Sadece fiziken değil, mental olarak da frene basabilmek. Yürümek için, dostlarla iki lafın belini kırmak için, yapay zeka ile yazma tutkumu birleştirecek o projeleri hayata geçirmek için zihnimdeki gürültüyü susturabilmek istiyorum.

Yaparız be Volky, ne dersin?

Gazapizm’in dediği gibi, "Biz yakarsak söndüremezler." Ya da bu aralar modumu yükselten Blok 3’ün o beni gaza getiren dizesindeki gibi: "Neyime uyuz oluyorsanız söyleyin, yapmaya devam edeyim."

Hoş geldin 43.

Wake-Up Call on Executive Burnout

Last Sunday night, I closed my laptop with a sense of accomplishment, having finished a reflective piece about realizing I wasn't Superman. I went to sleep peacefully, ready for the week.

By Monday morning, reality hit. A simple plan to drop my son at school and head to the office turned into a ninety-minute battle with Istanbul traffic. After squeezing in a workout and facing more gridlock, I made the executive decision to work from home on Tuesday.

Your thinking method is broken.' Sometimes it takes a hard truth from a mentor to realize that slowing down is the only way to speed up."

Tuesday felt deceptively productive. I was clearing my inbox at rapid speed, feeling on top of operations. In the middle of this "efficiency high," I was exchanging emails with my mentor regarding a business matter. Immediately after my last email, my phone rang. It was him.

His feedback was surgically precise and startling:

"Your thinking method is broken. You need to take leave immediately. Increase your daily walking and work in a bright environment where you can get sunlight."

I was stunned. He then calmly explained the deductive reasoning behind his conclusion based on our recent communications. I realized my fatigue was no longer just a physical feeling; it was leaking into my cognitive processes and external communication.

I took his advice as a directive. That evening, I skipped professional development podcasts. Instead, I put on some low-engagement music and walked by the coast, solely focused on cognitive disengagement.

The Ripple Effect of Radical Feedback

By Wednesday, his words still echoed. Every incoming email felt like another brick on a cognitive load I was struggling to prioritize. I knew I had to disrupt my patterns. Despite having my gym gear at the office, I opted to leave early and walk with my wife instead.

On Thursday, rather than driving to our corporate New Year's dinner on autopilot, I forced a routine change. I took public transport across continents—from Üsküdar to Beşiktaş by ferry—followed by a 45-minute walk along the Bosphorus. It was a necessary reset, forcing me to consider how I could engineer similar "pattern interrupts" into my weekends and year-end planning.

Designing a Sustainable Future

With my birthday and the approach of 2026 looming, facing the reality of burnout has triggered a deeper audit of my professional life. What needs to be eliminated? What needs to be integrated?

This past Saturday, I ran a pilot test. Halfway to the mall with my family, I realized I had left my phone in the car. I made a conscious choice not to turn back. I needed to sever the connection with my "electronic shackle."

As I write this on a Sunday afternoon, I am actively researching hotels with indoor pools for a solo weekend retreat—not just for a vacation, but for a strategic cognitive restart.

In discussing this recent wake-up call with peers and colleagues, I’ve noticed a troubling consensus: many of us are operating at an unsustainable pace. While knowing others share the struggle doesn't solve the problem, recognizing that we are not alone in this challenge is the first step toward collective resilience.

We aren't Superman. And perhaps, the most professional thing we can do is admit that and adjust our strategies accordingly.

Tükenmişlikten Çıkış Yolları: İstanbul Karmaşasında Zihni Yenilemek

 Geçen Pazar gecesi, Süpermen Olmadığımı Hatırladım başlıklı yazımı tamamlayıp huzurla yastığa başımı koymuştum. "Tamam," dedim, "haftaya hazırım." Ancak Pazartesi sabahı İstanbul gerçeği yüzüme çarptı. Okan’ı okula bırakıp ofise geçme planım, trafiğin kucağında bir buçuk saatlik bir mücadeleye dönüştü. Üstüne sporu sıkıştırıp trafiğe tekrar kalınca, Salı günü için en mantıklı karar evden çalışmaktı.

Ancak asıl hikaye, evden çalışırken "çok verimliyim" sandığım o anlarda başladı.

İstanbul sahilinde kışın yürüyüş yapan düşünceli adam - tükenmişlik ve zihinsel detoks

"Düşünme Yöntemin Bozulmuş"

Salı günü mailleri jet hızıyla cevaplıyor, işleri sıraya diziyordum. Kendimi oldukça üretken hissettiğim bir anda, mentorumla bir iş konusu üzerine yazıştım. Son mailimi gönderdikten saniyeler sonra telefonum çaldı. Mentorum arıyordu ve sesi her zamanki gibi netti. Söyledikleri ise tam bir soğuk duş etkisi yarattı:

"Düşünme yöntemin bozulmuş. Hemen izne çık. Gündelik yürüyüşünü artır ve güneş alabileceğin aydınlık bir ortamda çalış."

O an savunmaya geçebilirdim ama o, bu çıkarımı nasıl yaptığını tane tane anlatınca mesajı aldım. Meğer yorgunluğum sadece bedenimde değil, zihnimin kıvrımlarında, karar alma mekanizmalarımda bile kendini gösteriyormuş.

O akşam yemeği keyifsiz yedim ama mentorumun "beynini dinlendir" tavsiyesine uydum. Kendimi sahile vurdum. Podcast bile dinleme demişti; ben de sadece ritmine odaklanabileceğim, beynimi yormayan rap müzik listeleriyle, düşüncelerimden kaçarak adımladım.

Rutini Kırmak: Vapur, Deniz ve Yürüyüş

Ertesi gün ofise gittiğimde kulaklarımda hala o cümle yankılanıyordu: "Düşünme yöntemin bozulmuş."

Gelen her maili "yapılacaklar listesi"ne eklerken, bir yandan da "Bunları mesai saatlerine sığdırıp kendime nasıl zaman ayırırım?" sorusuyla boğuşuyordum. Rutini kırmak zorundaydım. Çarşamba günü spor çantam yanımda olmasına rağmen, ofisin dört duvarı arasında terlemek yerine eve erken dönüp eşimle yürüyüş yapmayı seçtim.

Perşembe günü ise şirket içi yılbaşı yemeğimiz vardı. Sırf zihnim boşalsın, otopilot modundan çıkayım diye arabayı bıraktım. Toplu taşımayla evden Üsküdar’a, oradan vapurla Beşiktaş’a geçtim. Boğaz havasını içime çektikten sonra Kuruçeşme’ye kadar 45 dakikalık bir yürüyüş yaptım.

Bu küçük değişiklik, bana şunu sorgulattı: Hafta sonu ve yıl sonu yaklaşırken kendime başka hangi 'farklı' tercihleri sunabilirim?

Elektronik Prangadan Kurtulmak

Hem doğum günümün hem de 2026'nın ayak sesleri yaklaşırken, yüzleştiğim "tükenmişlik" gerçeği beni radikal kararlar almaya itti. Hayatımdan neleri çıkarmalıyım? Neleri dahil etmeliyim?

Dün (Cumartesi) sabah, Okan’ı okula bıraktıktan sonra eşimle Florya sahiline indik. Yürüyüş sonrası AVM’ye geçerken telefonumu arabada unuttuğumu fark ettim. Geri dönmedim. O an, o "elektronik prangamdan" ayrı kalmak, dünyayla değil kendimle bağ kurmak istedim. İnanılmaz bir özgürlüktü.

2026 Öncesi Zihinsel Detoks Planı

Şu sıralar doğum günüm için İstanbul içinde, kapalı havuzu olan, sessiz sakin bir otel arayışındayım. Amacım sadece tatil yapmak değil; beynime gerçek bir "yeniden başlat" (restart) fırsatı sunmak.

Bu satırları Pazar öğleden sonra, oğlumla film keyfi yapmadan hemen önce yazıyorum. Çevremdeki dostlarımla, iş arkadaşlarımla konuştuğumda görüyorum ki yalnız değilim. Bu yoğun tempo, bu sürdürülebilir olmayan çalışma düzeni hepimizin ortak derdi.

Bana doğrudan bir faydası olmasa da, yoldaşların aynı dertlerden muzdarip olduğunu bilmek, bu mücadelede tek olmadığımı hissettiriyor. Belki de çözüm, Süpermen olmaya çalışmayı bırakıp, sadece "insan" olduğumuzu hatırlamakta saklıdır.

I Remembered I Wasn't Superman

Heading to bed before 10 PM on this Sunday evening, laptop on my lap, and experiencing the justifiable pride of having "No Unread Mails"... Is this a luxury? I’m not sure, but I can’t describe how much I’ve missed this feeling.

Of course, this is somewhat the "calm before the storm." It isn't exactly a profound prediction to guess that work won't magically ease up by tomorrow morning; a mountain of emails, messages, and calls will inevitably rain down on me. But still, I need to experience the momentary peace of having gotten things on track, at least as of tonight.

In the past, at the end of very difficult days, I would wear my exhaustion like a badge of honor and say, "I earned every penny I made today right down to the last cent." Now, the intensity has increased so much that those "hard days" have given way to hard weeks, and even never-ending months.

"Excuses, Excuses..."

Recently, I was messaging my mentor regarding some additional analyses he recommended I do (I’m keeping his name private so he doesn't feel uncomfortable if he reads this, though calling him "my mentor" does sound cool). Overwhelmed by my current workload, I wrote to him saying I could "only do it at night."

His reply was short and sharp: "Excuses, excuses."

When I started listing my tasks to defend myself, he hit me with a sentence that felt like a wake-up call: "The loads you carry are actually the ones you placed on yourself. You need to remember you aren't Superman."

While I was trying to process this shock, a critique from my wife that same evening sealed the deal. When she questioned—with a slightly reproachful tone—why I was working on even irrelevant topics and why I was the one running to fix everything, I was forced to stop and think.

Stopping to Think: The Forgotten Action

Yes, "stopping to think"... It turns out this is the action I’ve skipped most amidst this hustle.

Reflecting on it, I realized that in my desire to be appreciated and to show high ownership in these corporate management processes, I took on more and more. As I tried to maintain the same quality in all my other tasks, this returned to me as overtime shifts stretching into the middle of the night.

The result? I couldn't pay enough attention to my family, and I started noticing health issues—small but whispering, "I'm here." The price was becoming heavier than I thought.

There are only a few days left in the year. I am still motivated to push through and complete this journey with the momentum of the approaching new year. But I’ve put the lesson I learned this week in my pocket: I am not Superman, and I don’t have to be.

I hope that in the new year, I can continue on a more balanced path without forgetting the lessons taught by these intense days.

For now, it’s time to enjoy "Zero Unread Mail"

Süpermen Olmadığımı Hatırladım

Bu Pazar akşamı, saat daha 22:00 bile olmadan yatağa girmek, kucağıma laptop’umu almak ve "okunmamış mail" bırakmamış olmanın haklı gururunu yaşamak... Bu bir lüks mü bilemem ama bu hissi ne kadar özlediğimi tarif edemem.

Elbette bu, "fırtına öncesi sessizlik" gibi bir şey. Yarın sabahın ilk ışıklarıyla işlerimde bir rahatlama olmayacağını; dünya kadar mail, mesaj ve aramanın üzerime yağacağını tahmin etmek artık benim için nitelikli bir öngörü sayılmaz. Bu kaçınılmaz bir gerçek. Ama yine de, işleri en azından bu gece itibarıyla yoluna sokmuş olmanın verdiği o anlık huzuru yaşamaya ihtiyacım var.

Eskiden çok zor geçen günlerin sonunda, yorgunluğumu bir madalya gibi taşır, "Bugün kazandığım paranın son kuruşuna kadar hak ettim" derdim. Şimdilerde ise yoğunluk öyle bir arttı ki, o "zor günler" yerini zor haftalara, hatta bitmek bilmeyen aylara bıraktı.

"Excuses, Excuses..."

Geçtiğimiz günlerde mentörümle (böyle deyince çok havalı durduğunun farkındayım ama o okursa rahatsız olmasın diye ismini saklıyorum) yazışıyorduk. Bana yapmamı tavsiye ettiği bazı ek analizler vardı. Ben de o anki iş yükümün altında ezildiğimden, bunları "ancak gece yapabileceğimi" yazdım.

Cevabı kısa ve netti: "Excuses, excuses" (Bahaneler, bahaneler).

Kendimi savunmak için elimdeki iş listesini ve yoğunluğumu anlatmaya başladığımda ise yüzüme tokat gibi çarpan o cümleyi kurdu: "Üstündeki yükler, aslında senin kendi üstüne aldığın yükler. Süpermen olmadığını hatırlaman gerek."

Tam bu şoku atlatmaya çalışırken, aynı gün öğle yemeğinde (evet, şükür hala remote-work var) eşimden gelen eleştiri, durumu tescilledi. Alakasız konularda bile neden benim çalıştığımı, neden her şeye benim koştuğumu biraz sitemkar bir dille sorguladığında durup düşünmek zorunda kaldım.

Durup Düşünmek: Unutulan Eylem

Evet, "durup düşünmek"... Bu yoğunluk, bu koşturmaca içinde en çok atladığım eylem buymuş meğer.

Düşününce fark ettim; takdir edilme arzusuyla, "iş sahiplenme" duygumun ne kadar yüksek olduğunu gösterme fırsatı olarak gördüğüm şu kurumsal denetim (bilen bilir "corporate audit"i) süreçlerinde, yükü aldım da aldım. Ben diğer işlerimi de aynı kalitede yapmaya çalıştıkça, bu bana gece yarılarına sarkan mesailer olarak geri döndü.

Sonuç? Ailemle ilgilenemedim, sağlığımda bazı ufak tefek ama "ben buradayım" diyen sorunları fark etmeye başladım. Bedeli, sandığımdan ağır olmaya başlamıştı.

Yılın bitmesine sayılı günler kaldı. Yaklaşan yeni yılın motivasyonuyla bu süreci tamamlamaya, direnmeye hala gücüm var. Ama bu Pazar akşamı hafta içinde aldığım dersi cebime koydum: Ben Süpermen değilim ve olmak zorunda da değilim.

Umarım yeni yılda, bu yoğun günlerden aldığım dersleri unutmadan, daha dengeli bir yola devam edebilirim.

Şimdilik, gelen kutumdaki okunmamış sıfır mailin tadını çıkarma vakti.

A Story of Trust and AI: Betting on Potential

Today marks my 750th blog post in 18 years. Over the years, I’ve written about finance, fatherhood, and my highlights from the books. But milestone #750 feels different. It isn’t just about sharing a thought; it’s about sharing a moment where I watched the future of work happen right in front of me.

Last Monday, I presented to hundreds of colleagues during the AI & Automation: Real Stories & Real Impact Webcast. But the true driver of that day wasn't just code or digital tools—it was trust.

I want to take you behind the scenes of that day—not just to share the technical win, but to share a personal story of what happens when you combine Trust + AI.

Grounding Before the Growth

To be a leader who "creates space" for others, you first have to create space for yourself. My day didn't start with last-minute slide edits. It started early, in the quiet of the mosque. I went there to pray, to center myself, and to find focus. Innovation requires a clear mind, and that moment of stillness gave me the grounding I needed to support my team later in the day.

The Virtual Motivation 

By the time I reached the office for our rehearsal, I wasn't manic; I was ready. I hopped on a Microsoft Teams call with my co-speaker and intern, Osman Emre Yucel. Even though we were connecting through screens, the energy was high. I only told him: "We will do it!" 

Ready, Set, Go! - We will do it!

The Equation: Curiosity + Copilot > Experience 

We were there to present TIM (Tax Intelligence Monitor), a tool we built internally to automate the tracking of tax regulations. But the real story wasn't the tool; it was the method.

When Emre joined the team, I could have relied on my years of experience and micro-managed every step. Instead, I chose Trust. I defined the "what" (the tax complexity we faced with new product categories), but I gave him the space to own the "how."

This is where AI bridged the gap. I had the experience, but I was stuck in the old ways of working. Emre had the curiosity and tools like Microsoft Copilot. When you combine a leader’s trust with an intern’s AI-empowered curiosity, the hierarchy dissolves. The intern becomes the innovator.

Real Innovation is Messy (And Funny) 

Moving "beyond the hype" means admitting that AI isn't magic; it's an iterative process. During the webcast—which we delivered twice via MS Teams, once for the East and once for the West—we shared our "Fail Smart" moment.

I showed the audience how, in the early days, our AI tool kept flagging betting sites instead of tax regulations! We didn't hide this. We laughed about it. That transparency showed the audience that innovation is accessible. You don't need to be perfect; you just need to be persistent.

The Ripple Effect 

The most powerful moment wasn't our presentation; it was the interaction that followed in the chat. The questions and comments poured in. By the end of the day, we realized we hadn't just showcased a tax tool. We had handed over a blueprint.

We explained via the Q&A that the logic Emre built is a flexible asset. By simply adjusting the search parameters, a colleague in Supply Chain or Commercial can turn TIM into their own "Competitor Monitor" or "Regulatory Alert System."

That is the ultimate result of the Trust + AI equation: We didn't just build a solution for ourselves; we inspired a way of working that others can make their own.

Here is to the next 750 posts—and the innovations they will bring.

P.S. Remember how I said we started by accidentally tracking betting sites? Well, look at us now! I’m incredibly proud to share that TIM has officially been recognized and rewarded as a Continuous Improvement project. From "Fail Smart" to "Award Winner"—not bad for a tool built by an intern, right? 

Being Recognized - this means a lot!

Best invite of 2025

From Hero to Author: Designing Your Own Leadership Style

“Do you want to be the hero or the victim in the story?”

That question hit me hard recently. My answer? Neither. I want to be the author.

Heroes fight fires. Victims suffer circumstances. Authors design the plot. They decide what matters, what doesn’t, and how the story ends.

Why this matters in leadership

In high-pressure roles, it’s easy to default to operational heroics—being the “go-to” person for everything. It feels good in the moment, but it traps you in someone else’s script. Strategic work suffers, wellbeing erodes, and the system never improves.

Authors think differently:

• They write the ending first: What outcomes must be inevitable?
• They cast roles: Who owns what? Where are the guardrails?
• They edit ruthlessly: If it doesn’t fit the plot, delegate or delete.

My recent shift

After reflecting on feedback (and a candid Officevibe [a corporate survey] moment), I realized I was prioritizing urgent over important. So, I designed a new chapter:

• Clear responsibilities and escalation ladders to stop everything routing to me.
• Micro-automation and playbooks to kill recurring fires.
• Maker–Manager schedule to protect deep work and strategic thinking.
• Wellbeing guardrails—because sustainable performance beats burnout.

I even asked myself daily:

“What chapter am I writing today?”

Not “What inbox fire am I putting out?”

The takeaway

Leadership isn’t about being the hero. It’s about being the author—the one who makes results inevitable through systems, clarity, and foresight.

If you’re feeling stuck in reactive mode, ask:

• What’s the theme of my next chapter?
• What would make me irrelevant here (in a good way)?
• What system would make success inevitable?

Call to Action:

How do you design your own leadership narrative? Drop your thoughts below—I’d love to learn from your stories.

Some photos just after thinking about all these, while walking to the hospital for a check-up.

A Quiet Sunday with Marcus Aurelius: Preparing for Tomorrow

It’s a sunny November afternoon. I’m sitting on the balcony, enjoying the warmth and getting some Vitamin D before winter comes. The sea is calm in the distance. Everything feels peaceful—except my thoughts. Tomorrow will be busy: hard meetings, big decisions, and important conversations.

On my lap is Meditations by Marcus Aurelius. Two lines make me stop and think:

“If something outside upsets you, it’s not the thing itself—it’s your opinion about it. You can change that opinion anytime.”

“If an obstacle stops you from doing the right thing, don’t blame yourself. Accept it and move forward calmly.”

These words feel powerful. In business, many things are outside our control—markets change, rules shift, projects delay. But Aurelius reminds us: the problem is not the event, it’s how we see it. We can choose a better way to think.

Three Simple Lessons for Work

1. Change the Story in Your Head
   Tomorrow’s meeting is not “stressful.” It’s an opportunity to solve problems. Think that way, and you feel stronger.

2. Control What You Can
   If something blocks your plan, don’t waste energy on anger. Ask: What can I still do? There is always something.

3. Accept What You Cannot Change
   Some barriers are immovable. Instead of resisting, redirect. Use your energy for what matters.

As the sun goes down, I close the book and smile. Stoic wisdom is not just old philosophy—it’s a tool for modern life. Tomorrow will be tough, but today I feel ready.

So, let's save some photos from the rest of the Sunday.

A Parking Ticket, a Bad Investment, and the Simple Truth About Growth

A few personal thoughts on my struggle with work stress, learning to say "no," and trying to find a simpler path.

Finally, after weeks, I've got my laptop (yes, the personal one) open, ready to dive into those long-delayed emails (Ozan Varol and Mark Manson, thank you for waiting!) and pour out the feelings that have been with me for a while. Looking out the window, an ache in my neck and a stiff back tell the story of my stress better than words ever could.

I'm in one of those familiar cycles again: working relentlessly (till midnights - YouTube videos is my best friend in the background), taking on every responsibility, struggling to say "no" (or perhaps, unable to say it at all), and finding myself shouldering all the burdens. Performance review season, critical projects, crucial audits – my life's priorities constantly revolve around work.

It's almost comical; last weekend, I even got a parking ticket because I prioritized the company's expenses, parking on the street instead of a paid lot to avoid creating extra cost with the benefit car. The irony? I ended up paying the fine myself.

The Holiday Hustle: A Battle Within

Today (Happy Republic Day!) is a public holiday, and I'm at home, locked in a fierce internal battle over whether to check my work emails. Yesterday was a half-day, and I managed to shut down my computer around 3 PM. My family and I headed to Kadıköy for Okan's tech shopping, followed by a delightful coffee break and dinner. On the way home, extending our drive through Moda, Caddebostan, and Bağdat Caddesi, one part of me urged, "Relax, disconnect from work." Yet, the other whispered, "What if something important happened? Just a quick glance."

Of course, the second voice won. Just as I settled into the couch, ready to watch YouTube, a critical meeting invitation from the auditors, with a demanding agenda, popped up in my inbox. For the entire hour-long video, my eyes were on the screen, but my mind was racing through everything I needed to prepare for that audit meeting. What happened next? The video ended, and I went straight to my room, working until past midnight. It's almost noon now, and I've been resisting checking my emails for about 12 hours. I occasionally check MS Teams messages, but surely, that doesn't break my "digital detox," right?

From Performance Objectives to Life's Lessons

This morning, while catching up on personal emails, my thoughts naturally drifted to performance objectives, especially with our annual performance review period upon us. I recently finalized and shared my yearly evaluations with my manager, hoping all this effort translates into tangible growth and development. This train of thought also sparked an idea: perhaps I should write a blog post on annual performance reviews for LinkedIn. I'm weighing whether I'll find the energy and if it might attract any negative feedback.

I've also realized lately that I'm using this blog almost like a therapy session (especially when I write in Turkish). Recently, in a meeting with the Dubai team (which I joined, again, because I couldn't say "no" to supporting them), a senior executive honored me by praising my blog at the start of the meeting. It became a great ice-breaker, and when people asked what I wrote about, I said "personal development and finance."

However, I'm well aware that I haven't written much about finance lately. That meeting reminded me of a financial lesson I'd wanted to share. While I used to write lengthy posts with screenshots, now a few sentences will do:

Last Monday, I was making a foreign currency investment. Unlike usual, I decided to compare exchange rates across banks. Akbank was my go-to, but Enpara offered a much more advantageous rate. I checked Enpara's website for fees, noting that recipient bank fees could vary, then looked at Enpara's own transaction fees. There was still a significant advantage. I completed the FX purchase and sent it to Akbank. Poof! A fee was deducted that made my "clever" maneuver pointless. A lesson learned, with a price tag attached.

Simplicity: The Ultimate Investment Strategy for Life

This experience wasn't just a financial lesson; it was a profound reminder: life should be simple, straightforward. To tie it back to finance, there's no need to overcomplicate investments, jumping from one asset to another trying to optimize every single penny. We've seen how well gold, often underestimated by many, has performed recently. Simply accumulating gold can outperform many other investment vehicles.

Consistency, solid assets, and a clear objective. That's the entire philosophy, and keeping it simple is the key. No need to make it complicated.

Now, if you'll excuse me, I'll go pursue my goal of reading a bit more... and perhaps finally achieving some genuine mental performance and growth outside of work.

Beynimdeki Bitmeyen Mesai: Stres, 'Hayır' Diyememek ve Basit Yaşam Arayışı

Bir tatil gününde, iş mailleri, finansal dersler ve "fazla takla atmanın" bedeli üzerine kişisel bir yansıma.

Haftalar sonra nihayet laptop'umu kucağıma alıp o tanıdık pozisyonu alıyorum. Niyetim belli: Önce Ozan Varol ve Mark Manson gibi yazdıklarını sevdiğim isimlerden gelen ve okumayı sürekli ertelediğim o keyifli mailleri rahatça okumak, sonra da son dönemdeki hislerimi buraya dökmek.

Camdan dışarı bakarken boynumdaki o tanıdık ağrı ve sırtımdaki sertlik, aslında kelimelere dökemediğim stresi benim yerime tarif ediyor.

Yine o döngüdeyim.

Çok çalıştığım, tüm sorumlulukları sorgusuzca üstlendiğim, "hayır" demediğim (yoksa diyemediğim mi demeliyim?) ve tüm yükleri tek başıma çektiğim bir dönem. Performans dönemiydi, önemli projeydi, kritik denetimdi derken, hayatımın öncelik listesi tamamen iş merkezli bir hale büründü.

Bu durumun trajikomik bir örneğini geçen hafta sonu yaşadım. Şirket aracıyla fazla masraf yaratmayayım diye otopark yerine yol kenarına park ettim. Sonuç? Bir park cezası. İşi ve iş yerini önemserken, o "masrafı" şirket değil, bizzat ben ödemiş oldum. İnce düşünmenin bedeli, sanırım.

Tatil Gününde Verilen İç Savaş

Bugün (Yaşasın Cumhuriyet!) tatil ve evdeyim. Ama tatil olması, beynimin tatilde olduğu anlamına gelmiyor. İçimde, mailleri kontrol etmekle etmemek arasında müthiş bir savaş yaşanıyor.

Dün de yarım gün tatildi. Öğleden sonra 3’e doğru bilgisayarı kapatmayı başarabildim. Ailece bir Kadıköy’e kaçtık; Okan’ın teknoloji alışverişini yaptık, güzel bir kahve keyfini akşam yemeği ile taçlandırdık. Dönüşte yolu uzatıp Moda, Caddebostan ve Bağdat Caddesi üzerinden eve geçtiğimizde bir yanım "İşte bu! Biraz dinlen, işten uzaklaş" diyordu.

Ama diğer yanım, o sinsi ses, sürekli fısıldıyordu: "Ya önemli bir şey olduysa? Hızlıca bir baksan."

Hangi sesin kazandığını tahmin etmek zor değil.

Tam koltuğa yerleşip YouTube’u açmışken, gözüm ister istemez inbox’a kaydı. Denetçilerden gelen kritik bir toplantı daveti ve içeriğindeki talep, anında kafama takıldı. Açtığım bir saatlik video boyunca gözüm ekrandaydı ama kafam tamamen o toplantıya kadar neleri hazırlamam gerektiğini planlıyordu.

Sonra ne mi oldu? Video bitti. Ben de doğruca odama çekilip gece yarısına kadar çalıştım.

Şu an saat öğlene yaklaşıyor ve yaklaşık 12 saattir maillerimi kontrol etmeden direniyorum. Arada Teams’teki mesajlara bakıyorum ama onlar herhalde bu "dijital diyetimi" bozmaz, değil mi?

Blog Terapisi ve Finansal Tokat

Bu aralar bu blogu adeta bir psikologla terapi seansı gibi kullandığımı fark ediyorum. Geçenlerde, yine o meşhur "hayır diyemediğim" için destek olmak adına Dubai’deki ekiple girdiğim bir toplantıda, üst düzey yöneticilerden biri beni onore ederek toplantının başında blogumdan övgüyle bahsetti. Bu beklenmedik iltifat, toplantıda güzel bir "ice-breaker" oldu. İnsanlar ne üzerine yazdığımı sordular.

"Kişisel gelişim ve finans," dedim.

Ancak bunu söylerken, özellikle finans alanında ne kadar uzun zamandır yazmadığım da yüzüme çarptı.

Belki de bu "işkolik" halim, hayatın diğer alanlarında da aşırı karmaşık düşünmeme neden oluyordur. Tıpkı geçen gün yaşadığım o finansal deneyim gibi:

Pazartesi günü dövizli bir yatırım yapacaktım. Her zamankinden farklı olarak bankalardaki kurları bir karşılaştırayım dedim. Yatırımı normalde Akbank’tan yapacaktım ama kur Enpara’da çok daha avantajlı görünüyordu. Hemen Enpara’nın websitesinden masrafları kontrol ettim. Alıcı bankanın masraf kesebileceğini okudum ama Enpara’nın kendi masrafı makuldü. Döviz alım işlemini yapıp, parayı Akbank’a gönderdim.

Ve hoop!

Akbank öyle bir masraf kesti ki, kur avantajı için attığım o taklaya hiç ama hiç değmedi. Deneyimi, bedelini ödeyerek kazanmış oldum.

Hayatın Özeti: Fazla Taklaya Gerek Yok

Burada öğrendiğim ders sadece finansal değil: Basit yaşamak lazım. Sade, dümdüz.

Finansal konulara bağlayacak olursam da, yatırımlarda da çok takla atmaya, daldan dala zıplamaya gerek yok. Pek çok kişinin küçümsediği altının yakın zamanda ne kadar iyi kazandırdığını hepimiz gördük. Bazen sadece istikrarlı bir şekilde altın biriktirerek bile pek çok yatırım aracından daha iyi kazanmak mümkün.

İstikrar, sağlam varlık ve net bir hedef. İşte bütün mesele bu. Bu kadar basit tutabilmek ise fark yaratan nokta...

Şimdi, performans değerlendirmeleri, yöneticime sunduğum yıllık hedefler ve o hedeflerin maddi karşılığını alma umudu bir yanda; LinkedIn için "Yıllık Performans Hedefleri" üzerine İngilizce bir içerik yazma fikri diğer yanda... Enerji bulur muyum, olumsuz tepki çeker miyim diye tartıyorum.

Ama sanırım önce, bu stresten sıyrılıp biraz da kitap okuma hedefime doğru yürümem gerekiyor. En basiti, en sadesi o.

Haydi bana iyi okumalar.