Kim Böyle Bir Zekayla Övünebilir ki!

Bir gün komedi oyuncusu Lucien Guitry, sıkıcı birinden kurtulmak amacıyla, savaşmaktan bezip yapılan yemek davetini kabul eder ve adam kapıdan çıkar çıkmaz, sekreterine “Bana şu salak ihtiyara, perşembe günü yemeğe gitmeyeceğimi bildiren bir not yazmamı hatırlatın” diye bağırır. Aynadan, adamın daha gitmemiş olduğunu fark edince de, durumu kurtarmaya çabalayarak, kem küm etmeden şunları ekler: “Çünkü perşembe günü, bu beyle yemek yiyeceğim.”

Marie Haddou'nun "Hayır Demeyi Bilmek" adlı kitabından bir alıntı yaparak zekamızı nelere ve nasıl kullandığımız konusunda düşünmeye davet ediyorum sizi. Biliyorum çok "bilmiş" bir ifade oldu ama çevremizde bu örnekteki gibi insanların olduğunu düşünürsek, bir o kadar da yerinde bir hatırlatma oldu diye düşünüyorum. Haksız mıyım?

Hem Basit, Hem Çok Zor

Bugün Ayşe Özyılmazel Sabahtaki köşesinde haftanın düşüncesi olarak paylaşmış ama bence hayat bu düşüncenin üzerine kurulmalı:

Ne almak istiyorsan önce onu vereceksin. Galiba'sı falan yok bu böyle. Yaptığın kadarını yaşıyorsun, hissettirdiğin kadarını hissedebiliyorsun.

Değer görmek için değer vermeli, sevilmek için sevmeli, düşünülmek için düşünmeli, iyi şeyler için iyi hissetmelisin.




Hem basit, hem çok zor bir şey bu ama denemeye değer.

Bu arada Sabah Gazetesi'de aklınca copy-paste'i engellemiş :) Selam olsun...