En Pahallı Fotoğrafım

Dün akşam (Cuma – 03/05/2019) yemek sonrası tatlı yemek için Bostanlı’ya yürüdük, her yer kalabalık, cıvıl cıvıldı. Dönüşte, tam Reci’s e yaklaşırken ara sokaktan birden alttaki fotoğraftaki arkadaşlar yanımızda Okan’ı görünce hazine bulmuş gibi yanımıza geldiler. Ne olduğunu bile anlamadan bir telaşeyle biri balon yapmaya, biri papağanı göstermeye, biri de haydi fotoğraf çekelim demeye başladı. Bir dakika içinde kılış şeklinde bir balonu Okan’ın eline tutuşturup, papağanla hep beraber fotoğrafımızı çekmesi için eşimden destek istediler. Karanlıkta ne olup bittiğini anlamadığımız bu durumun sonunda arkadaşlardan biri “şu öğrenci kardeşlerine bi 20 lira verirsin babası” dedi. Öğrenci olmadığına eminim olduğum bu arkadaşlara cüzdandan 10 lira çıkarıp verdim. Son zamanlarda gözlemlediğim en ilginç girişimcilik fikri ile arkadaşlar çocuklu aileleri hedefleyip kalabalık yerlerde dolaşarak eminim ki iyi para kaldırıyorlardır. Benim için de hatıralarda kendi makinemle çekilen en pahallı fotoğraf olarak yerini aldı. Sağlık olsun...

Yine Pazartesi Sendromunu Yendim

İzinli olarak geçen bu Pazartesi sendromunu yendiğim günleri pek bir seviyorum. Pazar akşamından ayrı bir keyifli oluyorum ve bu ertesi güne de yansıyor. 30 Ağustos ile birleştirdiğim hatta 31 Ağustos'u da izinlerime ekleyip, hızımı almışken 1 ve 2 Eylül tarihlerine de İstanbul'da eğitim planlayarak tam bir hafta kendimi ofisten uzak tutma gibi sinsi (!) planları hayata geçirdiğim bir dönemdeyim.

Sabah vücut saatim alarm kapalı olsa da beni 6 da uyandırsa da bugün ajandamda her zamankinden farklı şeyler vardı. Akşamdan tozunu alıp lastiklerini şişirdiğim bisikletimle Bostanlı sahilde egzersiz ve keyif karışımı bir sürüş yapıp, ardından basketbol sahasında ter atmaya yöneldim. Okan'ın annesiyle okula gittiği haberi ulaşınca ben de eve gidip duş aldım ve sonra günün geri kalanına eşimle başbaşa devam ettim. Önce dışarıda kahvaltı, ardından vapurla Pasaport, orada bir kahve keyfi derken öğleden önce soluğu Kemeraltında aldık. Biraz çarşı geçtikten sonra Kemeraltı Balıkçısı'nda balık yiyip bunu yakmak için Alsancak'a yol aldık. Vapurla karşıya geçip okulunda uyuyan Okan'ı aldıktan sonra rutin kontrol için doktoruna götürdük. Sonra da alışverişimizi yapıp eve geldik.

Bu satırları yazarken aklıma ilkokulda verilen yaz ödevlerindeki yaptıklarınızı yazın görevi geldi. Tatildeyken pekçok şeyi özgürce yapma fırsatı bulunca insan sevinip paylaşmak istiyor :) Neyse bu uzun yapılanlar listesi evde yenen akşam yemeği sonrası bir kez de Okan ile onun ilk basketbol deneyimi için tekrar sahaya gitmemizle devam etti. Şimdi de eşimin hazırlayacağı buzlu kahve ve bloglama aktivitesiyle sürüyor.

Yaşasın sendromsuz Pazartesi, varolsun birikmiş izinler...

Az Konuş, Samimi Ol

“Daha çok konuşup samimiyetten yana zayıf sözler sarf etmektense, az konuşup söylenen sözlerin her birinin samimi olması evlaydı.”

Kabusname adlı kitapta okuduğum bu bölüm tam da benim hayat felsefemi anlatıyor. Üşenmedim hem fotoğrafını çektim, hem de yeniden kaleme aldım. Kayıtlara geçsin lütfen…